Η μεγάλη απόδραση...

Όταν ένα ιστορικό γεγονός επαναλαμβάνεται, επαναλαμβάνεται ως φάρσα.
Όταν μια φάρσα επαναλαμβάνεται τότε αυτοδικαίως καταγράφεται ως ιστορικό γεγονός.

"Πού πας ρε Καρ-αλέξη;"

Άστραψε και βρόντηξε πάλι στο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ ο κ. Τσίπρας ενάντια στο «δικομματισμό» απορρίπτοντας για άλλη μια φορά μετά βδελυγμίας κάθε σκέψη για οποιασδήποτε μορφής συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ. Είτε προεκλογικά είτε μετεκλογικά.
Εν τοις πράγμασι βεβαίως αυτό σημαίνει αποκλεισμό κάθε συνεννόησης με οποιοδήποτε άλλο κόμμα, διότι ως γνωστόν επί των ημερών του τρομερού αυτού ηγέτη ο συνασπισμός έχει κατορθώσει να διαθέτει και με το ΚΚΕ τις χειρότερες σχέσεις από την εποχή της διάσπασης.
Το δόγμα «κάλιο πρώτος στο χωριό, παρά δεύτερος στην πόλη» αποτελεί τον σταθερό στρατηγικό στόχο αμφοτέρων των φερόμενων ως "αριστερών" κομμάτων.
Η τακτική τους κινείται από το επίπεδο της απροκάλυπτης συνεργασίας με την δεξιά (ΚΚΕ) μέχρι την συχνά παραληρηματική επιθετικότητα εναντίον του ΠΑΣΟΚ (άρχουσα συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ).
Αμφότερες βεβαίως οι τακτικές αποτελούν το αναγκαίο πολιτικό οξυγόνο για την παραμονή της συντηρητικής παράταξης στην κυβέρνηση και την προϊούσα εξαθλίωση του λαού και της χώρας.
Και αυτό είναι αδύνατον να μη γίνει κάποτε αντιληπτό από την πλειοψηφία του εκλογικού σώματος.
Είχαμε εγκαίρως (29.03.2008)επισημάνει ότι ο παραγκωνισμός των ιστορικών στελεχών του συμπαθούς αυτού πολιτικού χώρου δεν θα μπορούσε να προσφέρει εκλογικά αποτελέσματα πέραν του χρονικού ορίζοντα μιας εφήμερης τηλεοπτικής φούσκας.
Όσο καιρό πουλούσε το τηλεοπτικό σώου του αρχηγού «ο χορός καλά κρατούσε».
Τώρα, που οι τηλεοπτικοί προβολείς έχουν στραφεί αλλού και ο ΣΥΡΙΖΑ διολίσθησε σε μονοψήφια ποσοστά, ο χαρισματικός ηγέτης ανακάλυψε «δημοσκοπικές συνομωσίες».
Οι εταιρίες δημοσκοπήσεων βεβαίως δεν έχουν αλλάξει. Έχουν τους ίδιους διοικητές, τους ίδιους χρηματοδότες και χρησιμοποιούν τα ίδια μοντέλα έρευνας.
Πως γίνεται όταν δίνουν 17% σ’ ένα κόμμα η δημοσκόπηση να είναι έγκυρη και να αποτυπώνει το μεγαλείο του αρχηγού. Και όταν δίνει 7% να πρόκειται περί συνομωσίας και ο αρχηγός να μη φέρει καμία ευθύνη;
Το ερώτημα δεν είναι ρητορικό. Είναι υπαρξιακό.
Και όσο πιο γρήγορα απαντηθεί τόσο καλύτερα θα είναι για τους φίλους του Συνασπισμού.
Είχαμε επίσης εγκαίρως επισημάνει (5.12.2008) ότι οι μεγάλοι «ευεργέτες» του κ. Παπανδρέου θα είναι ο κύριος Καραμανλής καθυστερώντας να προκηρύξει εκλογές και ο κ. Τσίπρας με την εμμονή του στην άρνηση της έστω μετεκλογικής συνεργασίας.
Αν ο κ. Τσίπρας δεν αφουγκράζεται τον τρόμο του μέσου ψηφοφόρου μπροστά στον κίνδυνο της ανανέωσης της συντηρητικής διακυβέρνησης και το ΠΑΣΟΚ κερδίσει αβρόχοις ποσίν την αυτοδυναμία, τότε ποιος πάλι θα «φταίει»;
Οι «συνωμοτικές» δημοσκοπήσεις ή ο «άφρων» ψηφοφόρος που δεν θα έχει αντιληφθεί την «ιστορική αναγκαιότητα» να ενισχύσει μια αριστερά, που πάσχει από ιδεολογικό ναρκισσισμό, αλλά αποφεύγει συστηματικά να εμπλακεί στο περιεχόμενο διακυβέρνησης στη χώρα.(Όπως προσφυώς επεσήμανε ο κ. Κουβέλης).
Μια αριστερά, που δεν υστερεί σε μεγάλα λόγια (και εσχάτως σε τηλεοπτικές ατάκες), αλλά μεταπολιτευτικά στηρίζει στην πράξη τις συντηρητικές κυβερνήσεις δίδοντας την εντύπωση ότι επενδύει στην εξαθλίωση και εντεύθεν δυσφορία των ευρύτερων λαϊκών μαζών από την οποία επιδιώκει μικροπολιτικά οφέλη.
Θα φταίει λοιπόν «ο πάντοτε ευκολόπιστος και πάντα προδομένος» ρωμιός, που δεν αντιλαμβάνεται την πολιτική και ιδίως την σύγχρονη αριστερά ως «άλλο ανέκδοτο», όπως την εννοεί ο κ. Τσίπρας;
Χωρίς να έχουμε το μέγεθος να αντιπαρατεθούμε στην πεφωτισμένη ηγεσία του Συνασπισμού, εμείς οι ελάχιστοι συμφωνούμε απόλυτα με τον κατά τα άλλα συμπαθέστατο κ. Τσίπρα ότι «το παραμύθιασμα τέλειωσε», άλλα φρονούμε ότι η κοινωνία «δεν αντέχει άλλο» ούτε τα ανέκδοτα.
Δυστυχώς δεν είναι μόνο «δύσκολοι καιροί για πρίγκιπες», αλλά και για ανεκδοτολόγους.
Και εν πάση περιπτώσει δεν θα κουρασθούμε να επαναλαμβάνουμε ότι:
Τα ποσοστά έρχονται και παρέρχονται.
Η πολιτική σοβαρότητα όμως είναι διαχρονική αξία, που αν απολεσθεί δύσκολα ανακτάται.


ΣΣ. Η λέξη καρά, που απαντάται συνήθως εν συνθέσει στη δημώδη διάλεκτο σημαίνει μαύρος (π.χ καραμπογιά =μαύρη μπογιά). Μεταφορικά ο μαύρος σημαίνει και άτυχος, κακόμοιρος, κακορίζικος, κατακαημένος...

Ο κάμπος φλέγεται και η κυβέρνηση φτιασιδώνεται…

Μέχρι την υπουργοποίησή του ο κ. Χατζηγάκης κατόρθωνε να παραμένει ένας ευρύτερα συμπαθής πολιτικός.
Παρουσιάζοντας ένα χαμηλό προφίλ, καλλιεργούσε επιτυχώς την εικόνα ενός μετριοπαθούς πολιτικού με πείρα, ώριμη σκέψη και επιστημονική συγκρότηση.
Η τακτική του, να εμφανίζεται ριζοσπαστικός αγροτοσυνδικαλιστής όταν το κόμμα του βρισκόταν στην αντιπολίτευση και ως συντηρητικός ευρωπαίος γραφειοκράτης όποτε η Νέα Δημοκρατία ανελάμβανε την Κυβέρνηση, δεν ήταν αρκετή για να μειώσει το κύρος του.
Αυτού του είδους οι φαιδρές μεταλλάξεις αποτελούν συνήθη πολιτική πρακτική στην Ελλάδα από την εποχή του Μαυρογυαλούρου και αντιμετωπίζονται με μοναδική στωικότητα από την συντριπτική πλειοψηφία των ψηφοφόρων.
Τα πράγματα στράβωσαν για τον κ. Χατζηγάκη από τη στιγμή, που άρχισε να ανακατεύεται ενεργά στη διακυβέρνηση της χώρας.
Η παρουσία του στο Υπουργείο Δικαιοσύνης υπήρξε επιεικώς αποκαρδιωτική.
Θα μείνει στην ιστορία ως ο Υπουργός, που κατάφερε με τους άστοχους χειρισμούς του να οδηγήσει σε υποβολή παραίτησης δύο δικαστικούς λειτουργούς, που αρνήθηκαν να υποκύψουν σε άνωθεν οδηγίες σε μια υπόθεση, που είχε εξαιρετική πολιτική σημασία για την κυβέρνηση του.
Τέτοια περίπτωση αν δεν απατώμαι είχε να εμφανισθεί στα ελληνικά δικαστικά χρονικά από την εποχή του Τερτσέτη και του Πολυζωίδη.
Η πρωτοφανής σύγκλιση απόψεων, σε ότι αφορά στα χάλια του δικαιοδοτικού συστήματος στη χώρα μας, μεταξύ όλων των συμμετεχόντων στην Γενική Συνέλευση της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων, αποδεικνύει αβίαστα την αποτυχία του απελθόντος Υπουργού.
Ανεξάρτητα από τις κατ’ ιδίαν μεταξύ τους αντεγκλήσεις, όλοι όσοι έλαβαν το λόγο (αρχηγός της αντιπολίτευσης, νυν Υπουργός, πρώην και νυν Πρόεδρος της Βουλής, υψηλόβαθμοι συνδικαλιστικοί και διοικητικοί παράγοντες του δικαστικού και νομικού κόσμου) κατ’ ουσίαν έστω και διαφωνώντας μεταξύ τους συμφώνησαν περίπου ότι ο κ. Χατζηγάκης «φεύγει και αφήνει πίσω του συντρίμμια…» για να χρησιμοποιήσουμε τον τίτλο γνωστού λαϊκού άσματος.

Και δυστυχώς παρόμοιο μπάχαλο απειλείται πλέον με τραγικές συνέπειες για τον τόπο και στο νέο υπουργείο, όπου πρόσφατα μετακόμισε ο εκ Τρίκκης ορμώμενος τέως αγροτοπατέρας.
Τα προβλήματα του αγροτικού τομέα είναι βεβαίως δομικά, διαχρονικά και δυσεπίλυτα, ιδιαίτερα σε συνθήκες διεθνούς ύφεσης.
Όμως διαχρονικές είναι και οι ευθύνες του τέως συμπαθούς Υπουργού και της κυβερνώσας σήμερα(και όχι μόνο) παράταξής του.
Ουδείς και φαντάζομαι ούτε οι ίδιοι οι αγρότες θα είχαν την ψευδαίσθηση ότι αυτός ο Υπουργός και αυτή η Κυβέρνηση θα μπορούσαν σήμερα να έχουν σπουδαία συνεισφορά στην επίλυση των προβλημάτων τους.

Οι άστοχες όμως ενέργειες και οι παλιομοδίτικες πρακτικές του νέου «αλλά γνωστού από τα παλιά» υπουργού κάνουν περισσότερο δυσβάστακτα τα προβλήματα και υποδαυλίζουν τον δικαιολογημένο αγροτικό ξεσηκωμό.

Διότι οι αγρότες θα μπορούσαν ενδεχομένως να κατανοήσουν τις δυσκολίες των καιρών ή ότι το «ταμείον είναι μείον», ακόμη και αν η πολιτική της παράταξής σου συνέβαλλε σημαντικά στην επιδείνωση της οικονομίας και στο άδειασμα του ταμείου.
Πως όμως να καταπιεί ο αγρότης τον επιχειρούμενο χοντροκομμένο εμπαιγμό, όταν μάλιστα αυτός δεν έχει την παραμικρή πρωτοτυπία.

Χόρτασαν υποσχέσεις οι αγρότες τα τελευταία χρόνια.
Πίστεψαν, ψήφισαν, ελπίσανε.
Βλέπανε κάθε χρόνο να πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο και έδιναν αφειδώς πίστωση χρόνου.
Μια φορά το χρόνο παρακολουθούσαν θλιβερούς αγροτοπατερούληδες να τους πηγαίνουν το πρωί ημερήσια εκδρομή με τα τρακτέρ μέχρι τα Τέμπη και το απόγευμα να γυρίζουν με το ντορβά γεμάτο υποσχέσεις από την Αθήνα και να τους στέλνουν πίσω στα χωράφια, χρεώνοντάς τους τελικά ακόμη και τα πετρέλαια της εκδρομής.

Πέντε χρόνια οι αγρότες βυθίζονταν όλο και βαθύτερα στη μιζέρια, ενώ μια φούχτα μεσάζοντες και μεγαλοεισαγωγείς επιδίδονταν σε ένα οργιώδες πάρτι κερδοσκοπίας, που όμοιό του δεν γνώρισε ποτέ καμία χώρα της Ευρωζώνης.

Αντί λοιπόν ο νέος υπουργός να αφουγκρασθεί τον πόνο της αγροτιάς, αντί να σηκώσει τα μανίκια και να ασχοληθεί σοβαρά με ειλικρίνεια και υπευθυνότητα για την επίλυση των οξυμένων προβλημάτων, προτίμησε να εφαρμόσει παλιές ξεπερασμένες συνταγές.
Ψευτοσυνδικαλιστικές διαρροές ότι δήθεν όλα τα αιτήματα κοστίζουν 500 εκατομμύρια την πρώτη μέρα, εκδρομή για εκτόνωση στα Τέμπη τη δεύτερη μέρα, «σκληρές» ψευτοδιαπραγματεύσεις με γνωστούς και μη εξαιρετέους αγροτοπατερούληδες και δήθεν πακέτο μέτρων 500 εκατομμυρίων, που συμπτωματικά καλύπτει το σύνολο του προϋπολογισθέντος κόστους των δήθεν αγροτικών αιτημάτων.
Την Τρίτη μέρα το σενάριο προέβλεπε διάσπαση των αγροτών και αναπότρεπτη διάλυση των κινητοποιήσεων μέχρι τουλάχιστον τον επόμενο χρόνο.
Παλιά δοκιμασμένη συνταγή.

Όμως άλλες μεν οι βουλές των Υπουργών, αλλιώς δε ο λαός αντιδρά όταν η εξαθλίωση τον απειλεί και η απόγνωση τον συμβουλεύει.

Σε πείσμα όλων των γκουρού του παλαιοκομματικού παραγοντισμού, οι αγρότες δεν παραπαλανήθηκαν, δεν διασπάσθηκαν, παραμέρησαν τους αγροτοπατέρες της ελεεινής μορφής, και ενίσχυσαν την παρουσία τους στα μπλόκα.

Όλοι οι Έλληνες πολίτες έχουν αντιληφθεί πλήρως την δικαιολογημένη αγανάκτηση των αγροτών και όλες οι επαγγελματικές ομάδες ανησυχούν για τις συνέπειες των αποκλεισμένων δρόμων.
Μόνο ο κ. Χατζηγάκης φαίνεται να παραμένει αθεράπευτος νοσταλγός του φαύλου παρελθόντος και αρνούμενος να αποδεχθεί την πραγματικότητα αναμασάει την παρωχημένη φιλολογία περί «υποκινούμενων κινητοποιήσεων».
Έλεος κ. Υπουργέ. Υποκινούμενοι από ποιόν είναι οι αγρότες των Τεμπών και του Προμαχώνα, που παρότι αρνούνται να ενταχθούν σε πανελλαδικά όργανα εκπροσώπησης, αδυνατούν να αποδεχθούν το «γενναιόδωρο πακέτο μέτρων», που τους προσφέρατε;

Με τρόμο πλέον μέσα στην παγκόσμια οικονομική καταιγίδα τα χειμαζόμενα ελληνικά νοικοκυριά παρακολουθούν τις άγαρμπες κινήσεις μιας κυβέρνησης, που όπως συνήθως αντί να ελαχιστοποιεί τις αιτίες των προβλημάτων, μεγιστοποιεί τις επιπτώσεις τους.

Δυστυχώς ο κάμπος καίγεται και η Κυβέρνηση ενδιαφέρεται μόνο για το τι φτιασίδια θα πετύχει για να αποκτήσει ένα πιο κοινωνικό πρόσωπο για προεκλογική κατανάλωση.

Όλοι πλέον με τον φόβο της διατήρησης των μπλόκων επ’ αόριστον τρομάζουν μπροστά στον εφιάλτη της ατομικής και εθνικής χρεωκοπίας.

Όλοι εκτός ίσως από τον κ. Υπουργό, ο οποίος φαίνεται να μη κατανοεί ότι αν δεν αλλάξει τακτική θα μεταβληθεί από πολιτικό της Τρίκκης σε αρχιτέκτονα… της φρίκης.

Η πολιτειακή αξιολόγηση της απουσίας της Ν.Δ από τη συνεδρίαση της Βουλής.

Με αφορμή την επανάληψη της απουσίας των βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας από την Βουλή δεν μπορώ να αποφύγω μια παρατήρηση πολιτειακού χαρακτήρα.
Η αποχώρηση της αντιπολίτευσης από τη συζήτηση ενός θέματος στην Βουλή είναι το έσχατο μέσο αντίδρασης σε μια κατά την κρίση της αντιλαϊκή νομοθετική πρωτοβουλία της Κυβέρνησης.
Η αποχώρηση της Κυβερνητικής πλειοψηφίας είναι κοινοβουλευτική εκτροπή.

Στην προκειμένη περίπτωση όμως δεν πρόκειται για αποχώρηση των βουλευτών.
Πρόκειται για παρεμπόδιση των Βουλευτών να προσέλθουν στη Βουλή και να συμμετάσχουν σε προγραμματισμένη κοινοβουλευτική διαδικασία.
Η παρεμπόδιση αποφασίσθηκε και επιβλήθηκε από τον Πρωθυπουργό.
Όταν όμως ένας άνθρωπος ή μια ομάδα ανθρώπων σχεδιάζει και εμποδίζει τη λειτουργία του Κοινοβουλίου τότε πρόκειται για πραξικόπημα.
Τυπικά χθες για δεύτερη φορά η χώρα επί αρκετές ώρες βρέθηκε σε συνθήκες κατάλυσης του κοινοβουλευτικού πολιτεύματος.

Πιστεύουμε βεβαίως ότι αυτό υπήρξε αποτέλεσμα πανικού και όχι συνειδητή επιλογή σε ότι αφορά την παραπάνω θεσμική διάσταση του ζητήματος.
Όμως δεν μπορούμε να μη παρατηρήσουμε ότι το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού…


Σημείωση: καθ’ όσον πάντως αφορά στην ηθική διάσταση της στάσης των κυβερνητικών βουλευτών, το θέμα εκάλυψε άψογα ο πρώην Πρόεδρος της Βουλής κ. Απόστολος Κακλαμάνης με την αγόρευση του κατά τη συζήτηση της προτάσεως για σύσταση προκαταρκτικής επιτροπής προς διερεύνηση πιθανών ποινικών ευθυνών.

ΡΩΣΙΑ,ΟΥΚΡΑΝΙΑ, γύρο-γύρο όλοι στη μέση ο Μα…νώλης…

Το πρόσφατο σήριαλ μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας, που απελπιστικά αδρανείς παρακολουθούν τις τελευταίες ημέρες οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι ηγέτες, αναδεικνύει την απίστευτη παρακμή στην οποία έχει περιέλθει ο σύγχρονος πολιτικός κόσμος.

Αν η Ουκρανία παρεμποδίζει εκβιαστικά την ροή ή ακόμη χειρότερα υπεξαιρεί αυθαίρετα ποσότητες φυσικού αερίου, που προορίζονται για την δυτική Ευρώπη –όπως ισχυρίζεται η Ρωσία- τότε βεβαίως η Ουκρανία συμπεριφέρεται ως κοινός εγκληματίας.
Όμως αυτό δεν αναιρεί το γεγονός ότι η Ρωσία αναδεικνύεται σε ένα εντελώς αναξιόπιστο αντισυμβαλλόμενο για την Ευρώπη.

Και προφανώς ουδόλως βελτιώνει την εικόνα της Ρωσίας, ως χώρας που θέλει να έχει ηγετικό ρόλο στον τομέα της ενέργειας στη Ευρωπαϊκή ήπειρο, το επιχείρημα ότι «η κακή Αμερική» βρίσκεται πίσω από την περίπου πειρατική συμπεριφορά της Ουκρανίας.
Διότι η Ρωσία όφειλε να είχε λάβει υπ’ όψη της όλα τα πιθανά και ακόμη και τα πιο ακραία ενδεχόμενα και να είχε λάβει όλα τα απαραίτητα μέτρα προτού επιδιώξει να γίνει ο κυρίαρχος προμηθευτής φυσικού αερίου στην Ευρώπη. («Όποιος θέλει τα γένια, πρέπει να έχει και τα κτένια»)

Η πραγματικότητα είναι ότι από τον συγκεκριμένο αγωγό εξυπηρετούνται κυρίως η Βοσνία Ερζεγοβίνη, η Κροατία, η Ουγκαρία, η Βουλγαρία, η Σερβία, Η Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας και η Ελλάδα και σε μικρότερο ποσοστό η Σλοβακία, η Τσεχία και η Αυστρία.. Δηλαδή κάποιες τρίτες χώρες και μερικές «παρακατιανές» χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Αυτός ίσως είναι ο λόγος, που ο κ. Μπαρόζο και οι λοιποί μεγαλοσχήμονες της ΕΕ παρουσιάζονται από δυσκίνητοι έως αδιάφοροι.
Αν το πρόβλημα αφορούσε την Γαλλία ή τη Γερμανία, προφανώς ο κ. Μπαρόζο θα ενεργούσε ταχύτατα και δεν θα περιοριζόταν στην αστεία απειλή ότι θα «προτρέψει τις ενδιαφερόμενες χώρες να κινηθούν δικαστικώς» ( ήτοι «ζήσε Μάη μου να φας τριφύλλι»).

Όμως οι ευθύνες για την ταλαιπωρία των Ευρωπαίων πολιτών δεν εξαντλούνται με την κατανομή τους στις δύο αυτές ανεκδιήγητες χώρες και τον δυσκίνητο και ανεπαρκέστατο κ. Μπαρόζο.
Τεράστιες ευθύνες βαρύνουν όλους τους Ευρωπαίους πολιτικούς, που έχουν συμβληθεί με τους Ρώσους ομολόγους τους, υπογράφοντας συμβάσεις, που δεν φρόντισαν να εξασφαλίσουν το αυτονόητο. Δηλαδή την ομαλή τροφοδοσία των κρατών τους με ένα ενεργειακό υλικό, από το οποίο εξαρτώνται τόσα πολλά.
Η παραγωγή, η οικονομία, η ευημερία, σε τελική ανάλυση η επιβίωση των λαών τους.

Αν διαβάσει κανείς τις συμβάσεις, που έχουν υπογράψει οι ελληνικές βιομηχανίες με τη ΔΕΠΑ (Δημόσια Επιχείρηση Αερίου Α.Ε) θα διαπιστώσει ότι υπάρχει ειδικός όρος ο οποίος προβλέπει τα εξής: Θεωρείται γεγονός ανωτέρας βίας (που απαλλάσσει την ΔΕΠΑ από κάθε ευθύνη) η για οποιοδήποτε λόγο μη παράδοση φυσικού αερίου στη ΔΕΠΑ από τους προμηθευτές της (Ρώσους) που κατά περίπτωση δικαιολογεί τη μείωση ή και τη διακοπή παροχής του φυσικού αερίου στην συμβαλλόμενη με τη ΔΕΠΑ βιομηχανία.
Με άλλα λόγια η Δημόσια επιχείρηση (ΔΕΠΑ) υποψιαζόταν σαν πολύ πιθανό το ενδεχόμενο να σταματήσει η παροχή αερίου από την Ρωσία και φρόντισε να βάλλει τον συγκεκριμένο όρο, που την απαλλάσσει από ευθύνες και κινδύνους αποζημιώσεων.
Αυτό όμως, που υποψιαζόταν η ΔΕΠΑ είναι δυνατόν να μη το υποψιάζονται οι Πρωθυπουργοί και οι Υπουργοί ενέργειας των κρατών, που υπέγραψαν τις συμβάσεις προμηθείας με τους Ρώσους;
Τι πρόνοια όμως έλαβαν ώστε να εξασφαλίσουν τις χώρες τους από τον κίνδυνο να μείνουν χωρίς φυσικό αέριο ανά πάσα στιγμή;
Θα είχε μεγάλο ενδιαφέρον αν μας ενημέρωνε η Ελληνική Κυβέρνηση εκτός από τις δεξιώσεις και τις επικοινωνιακές φανφάρες τι ουσιαστικές εξασφαλίσεις προβλέπονται στην σύμβαση, που υπέγραψε με τον κ. Πούτιν ο κ. Καραμανλής για την αποφυγή αυτής της οικονομικής τραγωδίας, που μας απειλεί ή τουλάχιστον για την πλήρη αποκατάσταση της οποιασδήποτε ζημιάς προκύψει.

Ευθύνες όμως τεράστιες φέρουν και οι συνδικαλιστικές ηγεσίες των βιομηχανικών και επιχειρηματικών συνδέσμων, που άφησαν τα μέλη τους να συρθούν στην υπογραφή συμβάσεων, που τους αφήνουν εντελώς ακάλυπτους σε μια ενδεχόμενη οικονομική καταστροφή.
Διότι όσες παραγωγικές επιχειρήσεις (και είναι πάρα πολλές) έχουν προβεί σε πανάκριβες μετατροπές εγκαταστάσεων για να αντικαταστήσουν παραδοσιακές μορφές ενέργειας με φυσικό αέριο, αδυνατούν πλέον να χρησιμοποιήσουν οτιδήποτε άλλο για την λειτουργία τους και σε μια διακοπή παροχής φυσικού αερίου είναι αναγκασμένες να σταματήσουν την παραγωγή τους.
Πόσο ανεύθυνοι είναι λοιπόν αυτοί οι κύριοι συνδικαλιστές, που δεν φρόντισαν εγκαίρως να προστατέψουν τα μέλη τους (βιομηχανίες και βιοτεχνίες), αλλά περιορίσθηκαν να συνωθούνται στις δεξιώσεις και τα πανηγύρια, ενώ σήμερα ποιούν τη νήσσα (κοινώς κάνουν το παγόνι), όταν ακούν τους αρμόδιους να προσπαθούν να καθησυχάσουν την κοινή γνώμη με την υπόσχεση ότι σε περίπτωση ανεπάρκειας φυσικού αερίου η διακοπή παροχής θα ξεκινήσει από τις βιομηχανίες.

Προφανώς η Κυβέρνηση ενδιαφέρεται να αποφύγει το πολιτικό κόστος χιλιάδων νοικοκυριών, που θα μείνουν χωρίς φυσικό αέριο στο καταχείμωνο.
Προφανώς η ΔΕΠΑ δεν έχει κανένα πρόβλημα μιας και έχει εξασφαλίσει συμβατικά ότι είναι απλός «μεσάζοντας» και δεν φέρει καμία ευθύνη.
Οι βιομήχανοι έχουν καταλάβει σε τι κατάσταση βρίσκονται;
Έχουν άραγε αντιληφθεί ότι στο μεγάλο αυτό «γύρω-γύρω όλοι», που παίζεται από τους Ρώσους, τους Ουκρανούς, την ΕΕ, την Κυβέρνηση, τη ΔΕΠΑ , τους εκπροσώπους τους συνδικαλιστές, αυτοί έχουν τον ρόλο του Μα…νώλη, που πρόκειται να πληρώσει πρώτος τα σπασμένα…;

ΓΑΖΑ: Οι Ελεύθεροι-Πολιορκημένοι και η «παράπλευρη απώλεια» του Ισραήλ.

Οι γενιές του 50 και του 60, ακόμη και μέχρι το 70 είχαν μια πολύ υψηλή εκτίμηση απέναντι στο Εβραϊκό έθνος.
Από τη μια τα προγράμματα διδασκαλίας με εκτεταμένη αναφορά στην εβραϊκή μυθολογία στα μαθήματα θρησκευτικών και από την άλλη οι ιστορούμενες σχετικά πρόσφατες θηριωδίες του Χιτλερικού καθεστώτος είχαν εμπνεύσει εξ απαλών ονύχων σ’αυτές τις γενιές ένα εξαιρετικό θαυμασμό για τον «υπερούσιο» λαό του Θεού και μια βαθιά συμπάθεια για το δράμα του διωγμού, που αυτός ο πολύπαθος λαός υπέστη στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και όχι μόνο κατά τη διάρκεια του Β΄παγκοσμίου πολέμου.
Δεν θα ήταν μάλιστα υπερβολή αν λέγαμε ότι εξ αιτίας μιας εξαιρετικής επικοινωνιακής προβολής σε διεθνές επίπεδο, τα ελληνόπουλα αυτών των δεκαετιών είχαν πιο έντονη την εικόνα του εβραϊκού ολοκαυτώματος παρά των αντίστοιχων ελληνικών απωλειών είτε κατά τις πολεμικές συγκρούσεις στα διάφορα μέτωπα είτε από πείνα, τις εκτελέσεις και τα βασανιστήρια τόσο στην κατεχόμενη Ελλάδα, όσο και στα ναζιστικά κολαστήρια της Γερμανίας.
Τα συναισθήματα αυτά του θαυμασμού και της συμπάθειας, ανεξάρτητα από τις ένθεν κακείθεν απόψεις περί της αντικειμενικότητας ή της αμετροέπειας στην καλλιέργειά τους, λειτούργησαν εν πολλοίς θετικά τουλάχιστον στην κατεύθυνση της καταπολέμησης του ρατσισμού και στην εμπέδωση μιας υγιούς νοοτροπίας συναδέλφωσης των λαών και ιδιαίτερα των εθνών με μακραίωνα ιστορική διαδρομή.
Όμως τα τελευταία χρόνια όλη αυτή η εικόνα, που υπήρξε αποτέλεσμα συντονισμένων επίμοχθων προσπαθειών και τεράστιων οικονομικών δαπανών, φαίνεται να οδηγείται σε απόλυτη κατάρρευση.
Η ακραία εθνικιστική συμπεριφορά ενός πολιτικού κατεστημένου, που επιδίδεται τα τελευταία χρόνια σε επιχειρήσεις ωμής στρατιωτικής βίας απειλεί να οδηγήσει τον πλανήτη σε μια άνευ προηγουμένου αντιεβραϊκή υστερία.

Μέσω της Παλαιάς διαθήκης ο υπερούσιος λαός απέβη αξιοθαύμαστος ως αμυνόμενος, άοπλος, λιθοβόλος, μικροσκοπικός Δαβίδ, που κατήσχυνε με το κουράγιο και την βοήθεια του Θεού του τον επιτιθέμενο πάνοπλο, θηριώδη και γιγαντιαίο Γολιάθ.
Σήμερα η σημειολογία της Ισραηλο-παλαιστινιακής σύρραξης είναι εντελώς αντίστροφη. Σήμερα το Ισραήλ είναι η τελειότερη πολεμική μηχανή του πλανήτη και επιτίθεται με συντριπτική δύναμη πυρός, επιφέροντας κτυπήματα σε κατοικημένες περιοχές, σκορπώντας το θάνατο χωρίς διάκριση επί ενόπλων και αόπλων, επί δικαίων και αδίκων.

Οι εικόνες των ματωμένων παιδιών με τα τρομοκρατημένα πρόσωπα, που κάνουν το γύρο του πλανήτη είναι πλέον ή βέβαιο ότι ταράζουν τις συνειδήσεις όλων των καλοπροαίρετων ανθρώπων σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης, όπως εξ άλλου προκύπτει και από το κύμα διαδηλώσεων, που έχει ξεσπάσει σε διάφορα μέρη.
Σύμφωνα με άρθρο, που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Independent στις 29 Δεκεμβρίου, όλο το Νοέμβριο 2008 μόνο 137 φορτηγά με τρόφιμα επιτράπηκε να εισέλθουν στη Γάζα για την διατροφή των κατοίκων της.
Η αίσθηση ότι περίπου 1,5 εκατομμύριο πληθυσμός έχουν εγκλωβισθεί σε μια μικρή λωρίδα γης και ζούν τους τελευταίους μήνες κατ’ ουσίαν σε κατάσταση πολιορκίας στερημένοι από βασικά ήδη διατροφής και επιβίωσης και τις τελευταίες βδομάδες βομβαρδιζόμενοι ανηλεώς, δεν μπορεί να αφήσει αδιάφορο τον κάθε «νοικοκύρη», όσο μακριά και αν βρίσκεται.
Ο αποκλεισμός, η στέρηση τροφής, φαρμάκων και λοιπών μέσων επιβίωσης, ο ασταμάτητος ανηλεής βομβαρδισμός άμάχων, οι εκατόμβες νεκρών και τραυματιών δημιουργούν ευλόγως την αίσθηση ότι οι στρατιωτικές επιχειρήσεις παρουσιάζουν χαρακτηριστικά γενοκτονίας.
Ο βομβαρδισμός κτιρίου στο οποίο είχαν προηγουμένως υποχρεωθεί να εγκλεισθούν άμαχοι, οι επιθέσεις σε προσωπικό του ΟΗΕ, οι εκτεταμένες «παράπλευρες» απώλειες με την στερεότυπη δικαιολογία ότι ο στόχος ήσαν μαχητές της Χαμάς, παραπέμπουν αναπόφευκτα στο διεθνές περί εγκλημάτων πολέμου δίκαιο.

Ακόμη και όσοι κατανοούν απολύτως το πρόβλημα των Ισραηλιτών, που πλήττονται από ρουκέτες των Παλαιστινίων ή πέφτουν θύματα τυφλών τρομοκρατικών κτυπημάτων και δεν μπορούν να ζήσουν με ασφάλεια στον τόπο τους, δύσκολα μπορούν να κατανοήσουν γιατί οι Ισραηλινές κυβερνήσεις υιοθετούν όλα αυτά τα χρόνια πρακτικές, που δεν προωθούν την ασφάλεια , αλλά μάλλον ενισχύουν την αποσταθεροποίηση της περιοχής.
Διότι και ένα μικρό παιδί διαισθάνεται ότι αυτό το πολύχρονο ιδιότυπο πινγκ-πονγκ βίας μεταξύ πολιτικών με ακραία εθνικιστική αντίληψη από τη μια μεριά και φανατικών φονταμενταλιστικών ομάδων από την άλλη έχει σαν μοναδικό αποτέλεσμα την ισχυροποίησή τους σε βάρος της ευημερίας των πολιτών, που υποτίθεται ότι προστατεύουν, και με κίνδυνο την ασφάλεια της ευρύτερης περιοχής.
Τι περισσότερο απέφεραν τα τυφλά τρομοκρατικά κτυπήματα των μουσουλμανικών οργανώσεων πέρα από το να ενισχύσουν τις ακραίες συντηρητικές φωνές στο Ισραήλ και να προσφέρουν άλλοθι για τις κατά διαστήματα καταστροφικές στρατιωτικές επιχειρήσεις του Ισραηλινού στρατού;
Και τι ακριβώς πέτυχαν αυτές οι επιχειρήσεις πέρα από το να εδραιώσουν την πολιτική ηγεμονία της Χεζπόλα στον Λίβανο και να κάνουν την Χαμάς πρώτη πολιτική δύναμη στην Παλαιστίνη;
Και μήπως δεν είναι πλέον ή βέβαιο ότι οι τωρινές ασύμμετρες βιαιότητες των Ισραηλινών θα στείλουν καινούργιες γενιές αποφασισμένων καμικάζι στις τάξεις των φανατικών τρομοκρατικών οργανώσεων όλου του πλανήτη;

Δεν πρέπει να διαφεύγει της προσοχής το γεγονός ότι το 1967 το Ισραήλ χρειάσθηκε μόλις έξι ημέρες για να κερδίσει ένα σοβαρό περιφερειακό πόλεμο.
Τώρα πολυήμερες στρατιωτικές επιχειρήσεις αποφέρουν μικρά και αμφιβόλου ποιότητος ως προς τον επιδιωκόμενο στόχο αποτελέσματα.

Ολόκληρη η ανθρωπότητα παρακολουθεί ανήσυχη αυτή την μετάλλαξη της Ισραηλινής ηγεσίας.
Αυτή την απαράδεκτη διολίσθηση από τη θέση του πνευματικού Δαυΐδ στη θέση του θηριώδους Γολιάθ.
Από τη θέση του μαρτυρικού διωκομένου, στη θέση του σκληρόκαρδου διώκτη.
Η αχαλίνωτη, τυφλή αιματοχυσία. Η αδιαφορία για τους διεθνείς κανόνες. Η απείθεια στις αποφάσεις του ΟΗΕ. Η υπεροπτική αντιμετώπιση των παραινέσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των ειρηνευτικών πρωτοβουλιών πολλών άλλων κρατών και κυβερνήσεων αποτελούν παράγοντες, που μετά βεβαιότητας θα δημιουργήσουν ένα εξαιρετικά δυσμενές κλίμα στην διεθνή κοινή γνώμη.

Η αντίληψη ότι η διεθνής κοινή γνώμη παρακολουθεί απαθής την αιματοχυσία είναι απολύτως εσφαλμένη.
Η πραγματικότητα είναι ότι πολλές κυβερνήσεις και πολιτικές ηγεσίες ανά τον κόσμο παρουσίασαν συμπτώματα αδράνειας ή αντιληπτικής καθυστέρησης.
Όσο όμως οι αποτρόπαιες εικόνες πλημμυρίζουν τους δέκτες της τηλεόρασης, οι συνειδήσεις του μέσου τηλεθεατή αφυπνίζονται και μετατρέπουν την κοινή γνώμη σε ένα καζάνι, που βράζει και κάποια στιγμή αναπόφευκτα θα εκραγεί δημιουργώντας μια απίθανη πίεση εκ των κάτω απέναντι και στις πιο φιλοϊσραηλινές κυβερνήσεις.
Πολλώ μάλλον καθόσον η διεθνής κοινή γνώμη θα εκλάβει την όλη υπόθεση σαν απειλή για την ασφάλειά της ανά τον κόσμο.
Ίσως αυτός να είναι και ο βαθύτερος φόβος του Τόνυ Μπλαίρ όταν δήλωνε ότι η κατάσταση στη Γάζα είναι κατά την εδραία πεποίθηση του κεντρικό ζήτημα ασφάλειας όχι μόνο για την συγκεκριμένη περιοχή αλλά για ολόκληρο τον πλανήτη.

Και με αυτή την προοπτική όσο συνεχίζεται η Ισραηλινή επίθεση, οι επιλογές και οι δραστηριότητές της μετατρέπουν αναπόφευκτα την Ισραηλινή κυβέρνηση σε ένα εκόντα-άκοντα ιδιόρρυθμο εχθρό των εβραϊκών συμφερόντων σε ολόκληρη την οικουμένη με το αρνητικό κλίμα, που προκαλούν στην κοινή γνώμη όλων των κρατών ανά τη γή.

Αυτό αποτελεί μια πρώτου μεγέθους παράπλευρη απώλεια, που τόσο η Ισραηλινή πολιτική ηγεσία όσο και οι απανταχού Εβραϊκές κοινότητες θα πρέπει να λάβουν σοβαρότατα υπ’ όψιν.

ΔΙΕΘΝΗΣ ΤΥΠΟΣ- Ανθολόγιο δυσμενών εκτιμήσεων.

Έχει πλέον αρχίσει να γίνεται γελοίος ο προβληματισμός διαφόρων γυρολόγων των καναλιών γύρω από τα κίνητρα των αντιδράσεων της νεολαίας.
Είναι λοιπόν χρήσιμη η παράθεση των περίπου ταυτόσημων σχολίων του διεθνούς τύπου.
Φαίνεται ότι οι ξένοι ανταποκριτές έχουν μεγαλύτερη αντίληψη από πολλούς έλληνες συναδέλφους τους και σίγουρα ισχυρότερο πολιτικό αισθητήριο από αρκετούς συντηρητικούς πολιτικούς.

guardian
The disaffection has been exacerbated by allegations of corruption and a series of scandals implicating members of Karamanlis's inner circle.

Η δυσφορία επιδεινώθηκε από τις υποθέσεις διαφθοράς και μια σειρά σκανδάλων όπου ενέχονται μέλη από τον στενό κύκλο του Καραμανλή.

THE INDIPENDENT
The widely televised scenes of destruction are likely to further undermine a conservative government already rocked by financial scandals and clinging to a razor-thin majority of just one seat in the 300-member Parliament

Οι τηλεοπτικές σκηνές των καταστροφών υποσκάπτουν περισσότερο μια συντηρητική κυβέρνηση που κλυδωνίζεται ήδη από οικονομικά σκάνδαλα και εξαρτάται από μια πολύ ισχνή πλειοψηφία μιας έδρας σε ένα Κοινοβούλιο 300 βουλευτών.

I'm 73 years old and I've never seen anything like this," said Thomas Siozos, whose shop was damaged. "The death of the boy was an excuse - the pot was already boiling and its has now overflowed. This government cannot only look after the rich."

«Είμαι 73 ετών και ποτέ δεν είδα παρόμοια κατάσταση», λέει ο κ. Θωμάς Σιώζος, του οποίου το κατάστημα υπέστη καταστροφές. «Ο θάνατος του παιδιού υπήρξε μια αφορμή. Το καζάνι ήδη έβραζε και τώρα ξεχείλισε. Αυτή η κυβέρνηση δεν μπορεί να κοιτάζει μόνο τα συμφέροντα των πλουσίων».

BBC
Whether it will lead to the fall of the unpopular conservative government of Prime Minister Kostas Karamanlis is unclear.

Το κατά πόσο αυτή η κατάσταση θα επιταχύνει την ελεύθερη πτώση της αντιδημοφιλούς συντηρητικής κυβέρνησης του Πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή, παραμένει ασαφές.

Coriere della Sera

In Grecia la tensione sociale è molto alta e non è legata solo all'uccisione di Gregoropoulos: nella giornata di mercoledì uno sciopero generale indetto dai sindacai ha paralizzato il Paese. Alla base della mobilitazione, un maggiore intervento del governo in campo economico e la richiesta di un aumento di salari e pensioni.

Στην Ελλάδα ο κοινωνικός αναβρασμός είναι πολύ μεγάλος και δεν συνδέεται μόνο με τον φόνο του Γρηγορόπουλου. Την Τετάρτη μια γενική απεργία των συνδικάτων παρέλυσε την χώρα.. Βάση της κινητοποίησης μια μεγαλύτερη παρέμβαση της κυβέρνησης στο πεδίο της οικονομίας και το αίτημα για αύξηση στους μισθούς και τις συντάξεις.

New York Times

On Tuesday, after a quiet morning, the protesters regrouped and marched to the Parliament at Syntagma Square, shouting slogans like “Down with the government of murderers.”
Την Τρίτη, μετά από ένα ήσυχο πρωϊνό, οι διαδηλωτές ξανασυγκεντρώθηκαν και έκαναν πορεία στο κοινοβούλιο στην Πλατεία συντάγματος εξαπολύοντας συνθήματα όπως «Κάτω η κυβέρνηση των δολοφόνων»

Le Monde

Soixante étudiants grecs ont occupé, mardi 9 décembre, la cour du consulat de Grèce à Paris "en solidarité avec la jeunesse grecque.
Egalement à Paris, le chef de la diplomatie française Bernard Kouchner a exprimé son "inquiétude" mardi au sujet de la situation en Grèce. – (avec AFP et Reuters)

Εξήντα έλληνες σπουδαστές κατέλαβαν, την Τρίτη 9Δεκεμβρίου, την αυλή της Ελληνικής πρεσβείας στο Παρίσι «για συμπαράσταση στην ελληνική νεολαία»
Ο αρχηγός της Γαλλικής διπλωματίας εξέφρασε την «ανησυχία» του την Τρίτη για ο θέμα της κατάστασης στην Ελλάδα.

l' Humanite

Dans un autre message à la nation, lundi après-midi, M. Caramanlis avait durci le ton contre les auteurs des violences, soulignant que les troubles "ne peuvent pas et ne seront pas tolérés".
Ces menaces n’ont pas empêché une troisième nuit de violences lundi soir dans les centres d’Athènes et Salonique, avec de nombreux magasins et banques vandalisés et des affrontements entre jeunes et forces de l’ordre, signe selon les observateurs d’un profond malaise et d’une radicalisation de la jeunesse grecque minée par l’insécurité économique, le chômage et les bas salaires.

Μέσα σε ένα νέο μήνυμα προς το έθνος το μεσημέρι της δευτέρας ο κ. Καραμανλής σκλήρυνε τους τόνους εναντίον όσων προκαλούν καταστροφές, υπογραμμίζοντας ότι «οι ταραχές δεν μπορεί και δεν θα γίνουν ανεκτές».
Οι απειλές του δεν εμπόδισαν μια ακόμα νύκτα καταστροφών μέσα στο κέντρο της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης με βανδαλισμούς σε πολλά καταστήματα και τράπεζες και με συγκρούσεις των μεταξύ των νέων και των οργάνων της τάξεως, πράγμα το οποίο κατά σύμφωνα με την άποψη των παρατηρητών καταδεικνύει μια βαθιά αναταραχή και μια ριζοσπαστικοποίηση της ελληνικής νεολαίας που πλήττεται από την οικονομική ανασφάλεια, την ανεργία και τους χαμηλούς μισθούς.

Liberation

Clientélisme, népotisme et corruption restent la réalité quotidienne des Grecs, malgré les promesses de «modestie» et d’«humilité» du gouvernement conservateur, qui avait promis de combattre ces fléaux endémiques. La suite ininterrompue de scandales financiers et la publication des sommes astronomiques distribuées à quelques élus ces derniers mois ont achevé de désespérer la jeunesse.

Οι πελατειακές σχέσεις, ο νεποτισμός και η διαφθορά παραμένουν η καθημερινή πραγματικότητα των Ελλήνων, παρά τις υποσχέσεις για «σεμνότητα» και ταπεινότητα της συντηρητικής κυβέρνησης, που είχε υποσχεθεί να καταπολεμήσει αυτά τα ενδημικά φαινόμενα. Η αδιάκοπη διαδοχή των οικονομικών σκανδάλων και η δημοσιοποίηση αστρονομικών ποσών, που μοιράσθηκαν σε μερικούς υψηλά ιστάμενους ολοκλήρωσαν την απογοήτευση της νεολαίας.

Η Δημοκρατία αιμορραγεί…

Everyone is saying enough is enough.

Η λακωνική δήλωση του Προέδρου της Δημοκρατίας περιέγραψε με εξαιρετική γλαφυρότητα την οδυνηρή κατάσταση στην οποία περιήλθε ο τόπος τα τελευταία εικοσιτετράωρα με τον τραγικό θάνατο του αθώου βλασταριού.
«Πληγή στο σώμα της Δημοκρατίας».

Μιας Δημοκρατίας, που γεννήθηκε σε τούτο τον τόπο και κάθε τόσο χρειάζεται για να συντηρηθεί να θυσιάζει τα παιδιά της στο «Μινώταυρο» της κρατικής αυθαιρεσίας, της εξουσιαστικής αλαζονείας, του φασίζοντος κυβερνητισμού.

Σχεδόν 40 χρόνια μετά τη χούντα θα περίμενε κανείς ότι τα συνθήματα για «ψωμί-παιδεία -ελευθερία» θα είχαν μόνο ιστορικό, συμβολικό χαρακτήρα.
Κι όμως εξακολουθούν να παραμένουν επίκαιρα. Εξακολουθούν να εκφράζουν τα αγωνιώδη αιτήματα και της παρούσας εποχής.
Θεωρητικά «η γενιά του Πολυτεχνείου» είναι οι σημερινοί πενηντάρηδες που κρατούν τα ηνία της σημερινής Ελλάδος. Στην πραγματικότητα οι μεγάλες μάζες των αγωνιζόμενων φοιτητών εκείνης της περιόδου βρίσκονται και σήμερα στο περιθώριο.
Δεν είναι επομένως παράξενο, που η ηθική σήψη και η οικονομική εξαθλίωση ροκανίζουν τα θεμέλια της δημοκρατίας και εκτρέφουν τον αυταρχισμό ως μέσο άμυνας ενός βαθιά αρρωστημένου συστήματος διακυβέρνησης.

Και αν σε παλαιότερες εποχές οι πρωταγωνιστές των κοινωνικών αγώνων προέρχονταν από μεγαλύτερες ηλικίες (εργάτες, αγρότες, φοιτητές), η σκυτάλη που φαίνεται να περνάει στα χέρια των μαθητών είναι ίσως το μόνο ελπιδοφόρο στοιχείο για αυτήν την καθημαγμένη πατρίδα.
Αυτοί , που κατάφεραν να ξεγελάσουν μερικές γενιές ψηφοφόρων, οι οποίες γεννήθηκαν μετά την μεταπολίτευση φαίνεται ότι έχουν πλέον γίνει απολύτως αντιληπτοί ακόμη και σ΄ αυτές τις γενιές, που επέρχονται.
Γενιές με αδούλωτο πνεύμα και υψηλό φρόνημα.
Γενιές με δημοκρατική παιδεία, αίσθηση κοινωνικής ευθύνης και συγκροτημένη άποψη για τον κόσμο, που οραματίζονται.
Γενιές με πνευματική και ψυχική καλλιέργεια, που δεν αποπροσανατολίζονται εύκολα και δεν παραιτούνται από το δικαίωμα να κτίσουν ένα καλλίτερο μέλλον.

Αφήστε ελεύθερα τα βλαστάρια μας να ανθίσουν.
Αφουγκραστείτε τις καθαρές φωνές των παιδιών.
Κοινωνήστε των αγνών οραμάτων τους.
Ξυπνήστε όσο υπάρχει καιρός από την καθαρτήρια κραυγή αγωνίας τους.
Αν δεν μπορούμε να αντιληφθούμε τα μηνύματα των καιρών αν μη τι άλλο ας παραμερίσουμε, και ας υποκλιθούμε σ’ αυτά τα παιδιά διότι

«Σκληρόν ημίν προς κέντραν λακτίζειν»…

Οι δημοσκοπήσεις και η θεωρία της ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΗΣ ΣΥΝΟΜΩΣΙΑΣ

Σύμφωνα με μια θεωρία, που κινείται μεταξύ των ορίων του φιλοσοφικού βολονταρισμού και της εφηρμοσμένης παραψυχολογίας, αρκεί κανείς να αποφασίσει ότι επιθυμεί κάτι ισχυρά και τότε όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να του το προσφέρει.
Πρόκειται προφανώς για μια κατ’ εξοχήν ιδεαλιστική θεωρία, που μέχρι χθες μόνο θυμηδία μπορούσε να μου προκαλέσει.

Κοιτάζοντας όμως σήμερα τα ευρήματα της τελευταίας δημοσκόπησης της ΜΕΤΡΟΝ κινδυνεύω άκων εκών να αρχίσω να την παίρνω στα σοβαρά.
Διότι η περίπτωση του κ. Παπανδρέου μοιάζει ακριβώς να αποτελεί χαρακτηριστική επιβεβαίωση της εν λόγω θεωρίας.
Είναι κοινώς γνωστό ότι το 2004 ο κ. Παπανδρέου ανέλαβε την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ κάτω από εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες.
Το μόνο θετικό στην υπόθεση εκείνη ήταν η προφανής ισχυρή προσωπική του επιθυμία να γίνει πρωθυπουργός της Ελλάδος.
Μια επιθυμία η οποία φαινομενικά έδειξε να συσπειρώνει εναντίον της την αντίθετη βούληση και δράση όλων ανεξαιρέτως των άλλων πολιτικών παραγόντων της χώρας ακόμη και της μισής περίπου παράταξής του.
Πέντε χρόνια μετά αν κοιτάξουμε ψύχραιμα προς τα πίσω μπορούμε αβίαστα να διαπιστώσουμε εκ του αποτελέσματος ότι όλοι οι αντίπαλοί του, η κυβέρνηση, τα κόμματα μοιάζουν να «συνωμότησαν» στην επίτευξη αυτού του δικού του στόχου.

Αλλά ας δούμε ένα – ένα τους μοιραίους «συνωμότες».
Πρώτοι στη λίστα οι εσωκομματικοί του αντίπαλοι. Με τις εσπευμένες και πολιτικά αψυχολόγητες κινήσεις τους «οι άσπονδοι σύντροφοί» του συνέβαλαν καταλυτικά στην εδραίωση και ισχυροποίηση της ηγεσίας του στο κόμμα.
Δεύτερος και καλύτερος ο πρωθυπουργός με την πρωτοφανή ανεπάρκεια και αναποφασιστικότητα του (συνέπεια της παντελούς έλλειψης διοικητικής εμπειρίας), συνέβαλε καθοριστικά στην αναβάθμιση της ηγετικής του εικόνας.
Τρίτη η κυβέρνηση με την αρνητική δραστηριότητα ή κατά περίπτωση με την ανεκδιήγητη απραξία της και κυρίως το ανεπανάληπτο ηθικό έλλειμμα της εδραίωσε την πεποίθηση στους πολίτες ότι ο κ. Παπανδρέου αποτελεί την μόνη ελπίδα σωτηρίας.
Και σ’ αυτή την πεποίθηση βεβαίως σημαντική υπήρξε η συμβολή των ηγεσιών των μικρότερων κομμάτων της αντιπολίτευσης.
Δυναμικός «συνομώτης» το ΚΚΕ με την παρωπιδική αδυναμία του να διακρίνει τις διαφορές μεταξύ της κυβερνώσας Νέας Δημοκρατίας και του ευρισκόμενου στην αντιπολίτευση ΠΑΣΟΚ. Με την εμμονή στην στείρα θεωρία περί κακού δικομματισμού, που το οδήγησε στην πράξη σε ενίσχυση της συμψηφιστικής κυβερνητικής προπαγάνδας και επανειλημμένα σε άκομψη στήριξη της κυβέρνησης εντός και εκτός Βουλής.
Αλλά τα πρωτεία της «συνομωτικής» συνεισφοράς στην εκπλήρωση του πρωθυπουργικού στόχου του κ. Παπανδρέου αξίζουν βεβαίως δικαιωματικά στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ.
Η σταθερή εμμονή του κ. Αλαβάνου στην άρνηση οποιασδήποτε συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ λειτούργησε καταλυτικά στην κατάρρευση των αρχικών υψηλών δημοσκοπικών ποσοστών και στην προϊούσα αποστασιοποίηση των αριστερών ψηφοφόρων.
Και δεν μπορεί να μείνει απαρατήρητο στους θιασώτες της θεωρίας της συμπαντικής συνωμοσίας ότι κατά ένα σχεδόν «διαβολικό» τρόπο ακόμη και η εξέλιξη των παγκόσμιων συνθηκών συνέκλινε αντικειμενικά στην πραγμάτωση της προσωπικής του αυτής επιθυμίας.
Διότι η σύμπτωση της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης λειτουργεί πολλαπλασιαστικά στην προβολή της ανικανότητας μιας ούτως ή άλλως ανεπαρκούς κυβέρνησης.

Όπως ακόμη και η θλιβερή εικόνα της εκκλησίας και ιδίως η απαράδεκτη στάση του συνόλου σχεδόν της ιεραρχίας (προεξάρχοντος του κ. Βαρθολομαίου) εντείνει την αίσθηση στο χριστεπώνυμο πλήρωμα για άμεση ανάγκη απαλλαγής από την «δεξιά του Κυρίου».

Είναι δε εξαιρετικά ενδιαφέρον ότι οι μεγαλύτεροι ευεργέτες του κ. Παπανδρέου είναι οι δύο μοιραίοι πολιτικοί, που θεωρητικά είναι οι σκληρότεροι του αντίπαλοι.
Ο κ. Καραμανλής και ο κ. Τσίπρας.
Ό ένας καθυστερώντας να παραδώσει την εξουσία και ο άλλος επιμένοντας πεισματικά στην άρνηση οποιασδήποτε συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ θα διευκολύνουν τον κ. Παπανδρέου όχι μόνο να γίνει Πρωθυπουργός (κάτι που πλέον δικαιωματικά του αξίζει).
Όπως πλέον εμμέσως πλην σαφώς προκύπτει από τα πρόσφατα δημοσκοπικά ευρήματα θα του προσφέρουν «αβρόχοις ποσίν» και την επιβεβλημένη σε καταστάσεις ανάγκης αυτοδυναμία.

Το στοίχημα του Πατριάρχη

Τους τελευταίους μήνες η χώρα συνταράσσεται συθέμελα από ένα πολύκροτο σκάνδαλο τεραστίων διαστάσεων.
Κυρίαρχες μορφές οι τραγικές φιγούρες αδίστακτων ρασοφόρων, που διεπλάκησαν ασύστολα με πολιτικούς και διοικητικούς παράγοντες και επιδόθηκαν σε ένα απίθανο φαγοπότι σε βάρος της δημόσιας περιουσίας.
Σε ένα όργιο βουλιμικής φιλαργυρίας, που όμοιό του δεν έχει ξαναγίνει ή τουλάχιστον δεν έχει ξαναδεί το φως της δημοσιότητας.
Τους τελευταίους μήνες οι καθημερινές ραγδαίες αποκαλύψεις μαστιγώνουν αλύπητα τον ψυχισμό του μέσου χριστιανού και όχι μόνο.
Μοιάζει σαν να περίσσεψε το κακό και ένας πλέον βουερός και αδυσώπητος βόρβορος τίναξε τα καπάκια των υπονόμων και ξεπήδησαν μέσα από τα έγκατα της γης οι δύσμορφοι δαίμονες, οι καλικάτζαροι και τα τελώνια της κολάσεως με μια αφόρητη βρωμιά και δυσοσμία, που απειλεί να πνίξει την πατρίδα.
Τους τελευταίους μήνες δεν υπάρχει άνθρωπος σ’ αυτό τον βασανισμένο τόπο, που να μην αντιλαμβάνεται ότι κάποιοι ανεκδιήγητοι «καλόγηροι» έχουν παραβιάσει κάθε έννοια εκκλησιαστικής ηθικής. Έχουν παραβεί το σύνολο των κανόνων του μοναχισμού. Έχουν αγνοήσει επιδεικτικά κάθε εντολή και κάθε διδαχή του Ιδρυτή και των μεταγενέστερων διδασκάλων της χριστιανοσύνης.
Τους τελευταίους μήνες δεν χρειάζεται να είσαι καθηγητής της θεολογίας, δεν χρειάζεται να είσαι θρησκόληπτος, δεν χρειάζεσαι να είσαι τέρας ηθικής για να αισθανθείς απέραντη θλίψη με όσα αποκαλύπτονται για το Άγιο Όρος, την διαχρονική κιβωτό των όσιων και ιερών της οικουμενικής ορθοδοξίας.
Πάνδημη και παλλαϊκή τους τελευταίους μήνες η αγανάκτηση των απλών ανθρώπων, που στους παρόντες δίσεκτους καιρούς αγωνιούν όλη τη μέρα να εξοικονομήσουν τον άρτο τον επιούσιο. Και από την άλλοι θεομπαίχτες ρασοφόροι, που ζουν με αυτοκρατορική χλιδή και θησαυρίζουν αγαθά επί της γης μετερχόμενοι κάθε είδους χρηματοπιστωτική και εμπορική δραστηριότητα.
Πάνδημος και παλλαϊκός ο σκανδαλισμός;
Όχι ακριβώς… Παράδοξη εξαίρεση η ηγετική κοινότητα του αγίου Όρους και η ηγεσία της εκκλησίας.
Μάταια όλο αυτό το διάστημα το χριστεπώνυμο πλήρωμα προσδοκούσε με αγωνία την αντίδραση των υγιών δυνάμεων της εκκλησίας και κυρίως την καθαρτήρια παρέμβαση των ποιμένων.
Οι «λύχνοι» έμοιαζαν ανεξήγητα να θέτουν εαυτούς «υπό τον μόδιον».
Μόνοι οι ηγέτες τις ορθόδοξης εκκλησίας, μερικοί των οποίων μάλιστα λαλίστατοι και έχοντες ισχυρές απόψεις επί παντός επιστητού σε άλλους καιρούς, έμοιαζαν να έχουν χάσει τη φωνή τους το τελευταίο διάστημα.
Μόνοι αυτοί και κάποιοι μικροσυμφεροντολόγοι πολιτικάντηδες δεν κατάφερναν να αντιληφθούν τα γεγονότα, είχαν ανάγκη της δικαστικής ετυμηγορίας ή αδυνατούσαν να τοποθετηθούν λόγω τυπικής αναρμοδιότητας.
Αίολες προφάσεις, και απερίσκεπτες πρακτικές, που επιφέρουν τεράστιο πλήγμα στην εκκλησία και υπονομεύουν ανεπανόρθωτα το κύρος των θεσμικών της οργάνων.
Για τον άδολο πολίτη ακόμη και το κοινότυπο επιχείρημα ότι δήθεν κάθε «κήπος» έχει και τα «αγκάθια» του δεν γίνεται αποδεκτό. Ο λόγος απλός. Ο «κήπος της Παναγιάς» δεν είναι σαν τον κάθε κήπο και συνεπώς εκεί ακαθαρσίες δεν μπορεί να γίνονται ανεκτές. ( Εάν το άλας μωρανθεί εν τίνι αλισθήσεται;)
Ακόμα και το επιχείρημα ότι η κοινότητα του αγίου όρους αποτελείται από αγίους ανθρώπους, οι οποίοι δεν είναι εύκολο να αντιταχθούν στους παραστρατημένους δεν πείθει ούτε και την πιο αναλφάβητη γιαγιά στην τελευταία εσχατιά της ελληνικής υπαίθρου.
Διότι ποιος αλήθεια μπορεί να ισχυρισθεί ότι είναι περισσότερο άγιος από τον ίδιο τον Ιδρυτή της εκκλησίας;
Αυτός ο Άγιος των αγίων, ο Ποιμένας των ποιμένων προστάτεψε τους ταπεινούς, τους αδύναμους και καταφρονεμένους με την αυτοθυσία του, έδειξε κατανόηση στην πόρνη, δέχθηκε την παράκληση του εκατόνταρχου συγχωρώντας την όποια στρατιωτική-εγκληματική του δράση.
Τους μόνους που δεν συγχώρησε, αλλά αντίθετα εξεμάνη εναντίον τους και τους κυνήγησε με το φραγκέλιο ήταν αυτούς που μετέτρεψαν τον οίκο του Θεού σε οίκο εμπορίου.
Κατά συνέπεια η ολιγωρία της κοινότητας του Αγίου όρους είναι ασύμβατη με τη διδασκαλία Εκείνου και η ανορθόδοξη αυτή ανοχή δεν θα αργήσει να σημάνει συνενοχή.
Όσο για τον Πατριάρχη έστω και αργά με την τελευταία κίνησή του αναζωπύρωσε τις ελπίδες και τις προσδοκίες των πιστών.
Και είναι μια μοναδική ευκαιρία για να σώσει τα προσχήματα και διασώσει την εικόνα του αρχιερατικού θεσμού.
Το αν θα καταξιώσει τον ιστορικό του ρόλο είναι ένα στοίχημα υψηλής σπουδαιότητας.
Θα αποδείξει ότι είναι ο Οικουμενικός Ποιμένας, που μεριμνά για τα καλά και συμφέροντα της χριστιανοσύνης ή θα επιδείξει ανώφελη υποχωρητικότητα σαν αυτή, που εμφάνισε η εξεταστική επιτροπή;
Το στοίχημα δεν είναι προφανώς προσωπικό του και φαντάζομαι ότι σύσσωμος ο άδολος κλήρος και ο λαός του εύχεται να το κερδίσει.

Ο κ. Μεϊμαράκης, ο Γάλλος αυλικός και οι εύλογες απορίες μας

Το πρωί ο κ. Μειμαράκης αναφερόμενος στο σκάνδαλο του Βατοπεδίου αναγνώρισε ότι υπάρχουν πολιτικές ευθύνες, που καταλογίζονται στις δημοσκοπήσεις από τους πολίτες.
Το απόγευμα με νέα αγχωμένη δήλωσή του διευκρίνισε ότι ουδέποτε αναφέρθηκε σε πολιτικές ευθύνες υπουργών.
Με βάση την κοινή λογική πολιτικές ευθύνες στην υπόθεση αυτή μπορούν να έχουν μόνο οι καθ’ ύλην αρμόδιοι υπουργοί και ο Πρωθυπουργός, που τους διορίζει και τους συντονίζει.
Εξαιρώντας λοιπόν τους υπουργούς μοιραία παραπεμπόμαστε στον κ. Πρωθυπουργό…
Μήπως επομένως η διευκρινιστική δήλωση είναι χειρότερη από την αρχική για την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και περισσότερο ανησυχητική για τους ψηφοφόρους;

Την εποχή του Λουδοβίκου 13ου μαζί με τη βασιλική οικογένεια κατοικούσαν στις Βερσαλίες και κάπου 2.000 χαραμοφάηδες ευγενείς.
Κάποια μέρα ένας από αυτούς που έχαιραν του ιδιαίτερου προνομίου να εισχωρούν στα ενδότερα των βασιλικών δωματίων, μπήκε αθόρυβα στην κάμαρα της βασίλισσας και βλέποντας κάποιον σκυμμένο στο παράθυρο πλησίασε και του έπιασε «ευγενικά» τα οπίσθια. Ο σκυμμένος άνθρωπος, που κοίταζε αμέριμνος στους κήπους τρόμαξε και γύρισε απότομα προς το εσωτερικό του δωματίου.
Και τότε μεγαλύτερη ήταν η τρομάρα του δύστυχου ευγενή, ο οποίος αναγνώρισε τον βασιλιά στο πρόσωπο του ανθρώπου, στον οποίο προ ολίγου είχε φερθεί με τόσο υπερβολική οικειότητα.
Και τότε ο ταλαίπωρος μέσα στη σαστιμάρα του προσπάθησε να δικαιολογηθεί ψελλίζοντας:
«Ω!!! Συγγνώμη Μεγαλειότατε, νόμιζα πως ήταν η Μεγαλειοτάτη….»
Έκτοτε οι Γάλλοι τουλάχιστον γνωρίζουν ότι όταν προσπαθείς να διορθώσεις μια κουτουράδα διακινδυνεύεις να πεις μια χειρότερη.

ΘΕΟΜΠΑΙΚΤΕΣ ΚΑΙ ΟΣΦΥΟΚΑΜΠΤΕΣ.

Σύμφωνα με την λαϊκή θυμοσοφία ελάχιστες είναι οι ευκαιρίες στη ζωή του ανθρώπου και χρειάζεται θάρρος και εξυπνάδα για να τις αρπάξει, δεδομένου ότι περνούν με ταχύτητα από μπροστά του και διαθέτουν μαλλιά από μπροστά ενώ από πίσω είναι φαλακρές.
Καθ’ όσον αφορά ιδιαίτερα στους πολιτικούς συνήθως λίγοι από αυτούς και σπάνια στην καριέρα τους έχουν την ευκαιρία να «γράψουν ιστορία».

Στην περίπτωση της Εξεταστικής Επιτροπής τα μέλη της και κυρίως ο Πρόεδρός της πρέπει να θεωρούνται ιδιαίτερα ευνοημένα από τη θεά τύχη.
Γιατί η ευκαιρία τους να μείνουν στην ιστορία και μεγάλη και σχετικά εύκολη υπήρξε. Εύκολη διότι δεν τους προσπερνάει βιαστικά, αλλά διαρκεί επί αρκετό χρόνο, όσο χρόνο προβλέπεται για τις εργασίες της Εξεταστικής Επιτροπής και διότι όποιος τυχόν από τους πολιτικούς είχε το σθένος να αρθεί στο ύψος των ιστορικών απαιτήσεων, θα τύχαινε μετά βεβαιότητας της απόλυτης ηθικής στήριξης όλων των πολιτών ανεξαρτήτως κομματικών προτιμήσεων.

Η εικόνα της χθεσινής ημέρας με τους «θεομπαίκτες» «καλόγηρους», να προσέρχονται πολυτελώς εποχούμενοι και παντοιοτρόπως ασχημονούντες έθλιψε βαθύτατα το πανελλήνιο.
Όμως το κοινοβούλιο προφανώς δεν προσεβλήθη από τα καμώματα των αναξίως και ασχήμως το ιερατικό σχήμα φερόντων.
Πλήττεται πρωτίστως και κυρίως από τη στάση των κομμάτων και από τις συμπεριφορές των βουλευτών-μελών της Εξεταστικής επιτροπής.
Διότι αυτοί έχουν ορισθεί να φυλάττουν τις «Θερμοπύλες» του πολιτεύματος.
Ουδείς ανέμενε από αυτούς που δεν σεβάσθηκαν τον Θεό να σεβασθούν την πολιτεία.
Όλοι όμως έχουν την απαίτηση από τους ταγούς της νομοθετικής εξουσίας να σεβασθούν και να εφαρμόσουν τον νόμο προς κάθε κατεύθυνση.

Ο ποινικός κώδικας στο άρθρο 225.2 ορίζει ποινή φυλάκισης μέχρι ενός έτους για όποιον «εμφανίζεται ως μάρτυρας ενώπιον κάποιας αρχής και αρνείται επίμονα να δώσει τη μαρτυρία του».
Περαιτέρω το άρθρο 37 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας επιβάλει την υποχρέωση ανακοινώσεως χωρίς χρονοτριβή στον αρμόδιο εισαγγελέα αξιοποίνων πράξεων, που πληροφορήθηκαν κατά την εκτέλεση των καθηκόντων τους όσοι εκτελούν προσωρινά δημόσια υπηρεσία.
Αποτελεί επομένως αφόρητο πλήγμα κατά της συντεταγμένης πολιτείας να εμφανίζονται βουλευτές, πολλοί από τους οποίους ικανότατοι νομικοί, να παραλείπουν να εκτελέσουν τα νόμιμα καθήκοντά τους.
Και προφανώς αποτελεί πολιτική αβελτηρία πρώτου μεγέθους για τα κόμματά τους, αλλά και για ένα έκαστο εξ αυτών ατομικά να επιδεικνύουν τέτοια έλλειψη πολιτικού αισθητηρίου και στοιχειώδους πολιτικού θάρρους ώστε να αδυνατούν να εφαρμόσουν τους νόμους.
Ώστε να μην αξιοποιούν μια εξαιρετική ευκαιρία για να διδάξουν ήθος και να εγγράψουν το όνομά τους με θετικό σχολιασμό στην πολιτική ιστορία του τόπου.

Παρόμοια ο θεσμός της εκκλησίας δεν μπορεί να αμαυρωθεί από κάποιους ανάξιους σαλτιμπάγκους.
Όμως βεβαιότατα πλήττεται από την «αιδήμονα σιωπή» του Πατριάρχη, του Αρχιεπισκόπου, των αρχιερέων, της κοινότητας του Αγίου Όρους, των απανταχού μοναχών και κληρικών.
Διότι με τη στάση τους επιδεικνύουν απέραντη αδυναμία επιβολής των ιερών κανόνων και παραβάτες οι ίδιοι της εντολής του Ιδρυτού της εκκλησίας:
«Μη δότε τα άγια τοις κυσί».
Αντίθετα φαίνονται ότι η μόνη εντολή Του που τηρούν ευλαβώς είναι η γνωστή:
« Ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω»
Και δεν χρειάζονται προφητικές ικανότητες για να αντιληφθεί κανείς ότι αυτή η στάση τους μπορεί να αποδειχθεί αυτοκαταστροφική.

ΒΑΤΟΠΕΔΙΟ-ΑΙΓΑΙΟ-ΣΚΟΠΙΑΝΟ. (Μέσα πάμε χάλια, έξω πάμε χειρότερα)

Εμβρόντητη τα τελευταία εικοσιτετράωρα η κοινή γνώμη υποχρεώνεται να παρακολουθεί τα κατορθώματα μελών και οπαδών του κυβερνώντος κόμματος, οι οποίοι διαπλεκόμενοι με την Βατοπεδινή «αδελφότητα», την επιχειρηματική «αφρόκρεμα» και την «πεφωτισμένη» διοίκηση της συμπρωτεύουσας, απειλουμένη και απειλούσα, εκβιαζόμενη και εκβιάζουσα, βιντεοσκοπουμένη και βιντεοσκοπούσα, προσπαθούσαν να επωφεληθούν από «το μεγάλο φαγοπότι», που κάποιοι μεγαλόσχημοι της κεντρικής εξουσίας είχαν στήσει με στόχο την διασπάθιση της δημόσιας περιουσίας.
Η κρατούσα δημοσιογραφία ως είναι φυσικό κάνει ότι μπορεί για να στηρίξη την αγωνιώδη επικοινωνιακή προσπάθεια της κυβέρνησης να απαξιώσει την διαδικασία της εξεταστικής επιτροπής, στρέφοντας τα φώτα της δημοσιότητας σε ανούσια δευτερεύοντα ζητήματα, που κινούνται στο χώρο του επαγγελματικού τυχοδιωκτισμού, του πολιτικού «κατινισμού» και της «καλογερικής» αθλιότητας.
Είχαμε σε ανύποπτο χρόνο με επαρκή πολιτική διορατικότητα (είδος υπό εξαφάνιση σε αρκετούς πολιτικούς χώρους) επισημάνει ότι η όλη διαδικασία θα έπρεπε να διεξαχθεί με πλήρη δημοσιότητα διότι μόνον η κοινή γνώμη θα μπορούσε να εγγυηθεί την διαλεύκανση της υπόθεσης.
Παρότι η δημοσιότητα θεσπίζεται από τον κανονισμό της Βουλής, ο οποίος μόνο κατ’ εξαίρεση επιτρέπει την μυστικότητα της διαδικασίας η Κυβέρνηση εφρόντισε για ευνόητους λόγους να επιβάλλει την απουσία δημοσιογράφων από την αίθουσα.
Όπου παρεμποδίζεται η αυθεντική πληροφόρηση εκεί ανθεί η παραπληροφόρηση.
Όπου κατεβαίνουν οι κουρτίνες, εκεί επικρατεί η συσκότιση.
Όπου η ενημέρωση στηρίζεται στα non papers, εκεί κάνει θαύματα η προπαγάνδα

Την ώρα όμως που ο πλανήτης αγωνιά για την εξέλιξη της οικονομικής κρίσης και η Ελλάδα ασχολείται με την «αγία οικογένεια» της νύμφης του Θερμαϊκού, οι ένθεν κακείθεν αξιολάτρευτοι γείτονές μας επιδίδονται στις παραδοσιακές μεθοδεύσεις τους.
Οι μεν Σκοπιανοί μας εγκαλούν στο Διεθνές δικαστήριο της Χάγης, οι δε Τούρκοι εξερευνούν την υφαλοκρηπίδα μας στο Αιγαίο σαν καλοί νοικοκυραίοι.
Και τα δύο θέματα είναι ηλίου φαεινότερο ότι έχουν εξαιρετική σπουδαιότητα για τα ζωτικά διαχρονικά συμφέροντα της χώρας μας. Όμως κατά την συνήθη πρακτική των τελευταίων χρόνων υποβαθμίζονται απαράδεκτα από την ελληνική διπλωματία στο πλαίσιο μιας ενδοτικής πολιτικής, που παραμένει άγνωστο αν οφείλεται σε συγκροτημένη επιλογή ή σε επαγγελματική ανεπάρκεια.
Το πιο ανησυχητικό είναι ότι πολύ υψηλού επιπέδου παράγοντες επιχειρούν συνήθως πολύ ρηχές αναλύσεις για τα αίτια των συγκεκριμένων επεισοδίων.
Λόγου χάριν μια μοντέρνα θεωρία, που άρχισε να αναπτύσσεται για τα περί ου ο λόγος περιστατικά είναι η θεωρία της οικονομικής κρίσης σε συνδυασμό με την εκλογή Ομπάμα.
Σύμφωνα με αυτή τη θεωρία η οικονομική κρίση δημιουργεί αστάθεια στο διεθνές status και τα διάφορα κράτη σπεύδουν να κάνουν κινήσεις τοποθέτησης στα υπό σύσταση νέα γεωστρατηγικά δεδομένα, που προβλέπονται να εξελιχθούν ταχύτερα εξ αιτίας και της αλλαγής προέδρου στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ως γενική θεωρητική εκτίμηση η σκέψη αυτή δεν είναι κακή, αλλά ως προσπάθεια αντίληψης της κατ’ ιδίαν συμπεριφοράς των γειτόνων μας κινδυνεύει να αποδειχθεί εξαιρετικά επιπόλαια.
Για την κατανόηση των τακτικών κινήσεων ενός Κράτους, όπως η Τουρκία, στην προώθηση ενός στρατηγικού στόχου, όπως η εκμετάλλευση των κοιτασμάτων πετρελαίου στο Αιγαίο, δεν βοηθούν ρηχές αναλύσεις των επιφανειακών φαινομένων της απολύτως πρόσφατης επικαιρότητας.
Χρειάζεται να ληφθεί υπ’ όψιν η ειδικότερη τακτική, που χρησιμοποιεί όπως αυτή προκύπτει μέσα και από μια ιστορική επαναληπτικότητα.

Ας ανατρέξουμε στην πολύ πρόσφατη ιστορία των τελευταίων σαράντα χρόνων και ας θυμηθούμε τις εξάρσεις της Τουρκικής επιθετικότητας.
Η επίθεση στην Κύπρο με τα τραγικά αποτελέσματα επί δικτατορίας.
Η έξοδος του ωκεανογραφικού Σεισμίκ (άλλως Χόρα) επί κυβερνήσεως Καραμανλή στις αρχές της μεταπολίτευσης.
Η εμπλοκή των Ιμίων επί κυβερνήσεως Σημίτη.
Όλες αυτές ήταν κινήσεις με χαρακτηριστική χρονική συγκυρία και με ένα πολύ ευδιάκριτο κοινό παρανομαστή.
Επιχειρήθηκαν σε χρονική στιγμή όπου οι Ελληνικές κυβερνήσεις ήσαν πραγματικά ή τουλάχιστον έμοιαζαν εξαιρετικά αδύναμες.
Η χούντα του Ιωαννίδη ήταν ένα ετοιμόρροπο, σαθρό καθεστώς.
Η κυβέρνηση Κωνσταντίνου Καραμανλή ήταν στα πρώτα της βήματα όταν οι Τούρκοι έβγαλαν το Χόρα στο Αιγαίο και προφανώς θεωρούσαν ότι ήταν κατάλληλη ευκαιρία, προτού ισχυροποιηθεί η νεοσύστατη Ελληνική Δημοκρατία.
Ανάλογο υπήρξε το σκεπτικό τους προτού σχεδόν ορκισθεί η πρώτη κυβέρνηση Σημίτη.

Είναι λοιπόν προφανές ότι και σήμερα τόσο οι εξ Ανατολών γείτονες μας όσο και οι αχαρακτήριστοι Σκοπιανοί, οι οποίοι αντιγράφουν κατά γράμμα τις συνταγές της Τουρκικής διπλωματίας , εκτιμούν ότι στην Ελλάδα υπάρχει μια εξαιρετικά αδύναμη κυβέρνηση.
Η εικόνα μιας κυβέρνησης με οριακή πλειοψηφία, που βυθίζεται καθημερινά σε ένα απίστευτο τέλμα σκανδάλων. Η κακή κατάσταση της ελληνικής οικονομίας με τους ξένους να προσπαθούν να ξεφορτωθούν όπως-όπως τα ελληνικά κρατικά ομόλογα. Ακόμη και η πρόσφατη πρωθυπουργική δήλωση στη βουλή ότι προτίθεται να μειώσει κατά 15% τις αμυντικές δαπάνες.
Όλα αυτά και όχι μόνον αυτά είναι επαρκείς λόγοι για να δημιουργήσουν στους αενάως καραδοκούντες γείτονες την εικόνα μιας αδύναμης και ασταθούς κυβέρνησης.
Αυτός είναι κατά τη γνώμη μας ο λόγος, που θεώρησαν κατάλληλη την παρούσα συγκυρία για να κάνουν αυτά τα επιθετικά τακτικά βήματα.
Και βεβαίως είμαστε οι τελευταίοι που θα διαφωνούσαν στη μείωση των στρατιωτικών δαπανών, ιδιαίτερα με τον τρόπο που συνηθίζουν να γίνονται.
Όμως νομίζουμε ότι τη μείωση των αμυντικών δαπανών ή την προωθείς διαπραγματευόμενος ένα πλαίσιο αμοιβαίων κινήσεων με τους γείτονές σου ή αν έχεις ανάγκη να την κάνεις μονομερώς δεν την προαναγγέλλεις πανηγυρικά στη Βουλή και μάλιστα με μοναδική αιτιολογία την οικονομική σου δυσπραγία.
Όταν έχεις κακοπροαίρετους γείτονες είναι προτιμότερο να προβάλλεσαι ως δήθεν ευερέθιστος παρά ως δήθεν ψύχραιμος.
Ας θυμηθούμε το παράδειγμα της σθεναρής στάσης του αείμνηστου Ανδρέα Παπανδρέου με το άμεσο σύνθημα «Βυθίστε το Χόρα» που δεν προσέφερε μόνο ένα αποτελεσματικό στήριγμα των ελληνικών εθνικών συμφερόντων στη νεοσύστατη τότε κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή, αλλά πρέπει να υπήρξε και ο κύριος λόγος, που ο οι Τούρκοι στρατηγοί απέφυγαν επιμελώς κάθε είδους πρόκληση καθ’ όλο το διάστημα της δικής του πρωθυπουργίας.
Αντίθετα η τακτική της «ψυχραιμίας» της «νηφαλιότητας» και της «κουμπαριάς» αποδεδειγμένα τους αποθρασύνει μέχρι σημείου να μας δουλεύουν ακόμη και οι Νορβηγοί, που προφασίσθηκαν βλάβη για να παραμείνουν παραβιάζοντας τα ελληνικά χωρικά ύδατα ακόμη και μετά την εντολή απομάκρυνσης, που πιθανόν έλαβαν από την κυβέρνησή τους.

ΠΑΡΑΚΑΜΨΤΕ ΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ

Παρακολουθώ με προσοχή τις τελευταίες ημέρες τις θέσεις των κομμάτων και τις τοποθετήσεις των πάσης φύσεως και αποχρώσεως «παραθυριστών» επάνω στο θέμα της οικονομικής κρίσης και αισθάνομαι απέραντη πλήξη.
Είναι εκπληκτικό πως άνθρωποι που υποτίθεται ότι εκκινούν από διαφορετική ιδεολογική αφετηρία καταφέρνουν να ερίζουν αχαλίνωτα, προτείνοντας κατ’ ουσίαν παρεμφερή ημίμετρα, που απέχουν παρασάγγας από την φύση του πράγματος.

΄Εβλεπα για παράδειγμα προ ημερών την μια γνωστή για την μαχητικότητά της εκπρόσωπο αριστερού κόμματος, η οποία αφού έβγαλε τις παραδοσιακές ιαχές κατά του eυρώ, της ευρωπαϊκής ένωσης κ.λ.π και αφού μας πληροφόρησε ότι το κόμμα της έγινε πλέον κόμμα των μικρομεσαίων, αναφέρθηκε στα μέτρα «περαίωσης» και επέκρινε τον κ. Αλογοσκούφη προτείνοντας με ύφος σαράντα καρδιναλίων ότι το ποσό για κάθε παρελθούσα χρήση θα έπρεπε να είναι στο ήμισυ του ορισθέντος και η καταβολή του να επιτρέπεται με δόσεις.
Δηλαδή οι διαφορές μεταξύ ενός φιλελεύθερου κόμματος, που κυβερνά και ενός «κομμουνιστικού» κόμματος, που επαγγέλλεται να «συντρίψει» τον καπιταλισμό είναι απολύτως ποσοτικές.
Καμιά ουσιαστική ποιοτική διαφορά. Η διχογνωμία περιορίζεται όχι στο αν πρέπει να επιβληθεί το «χαράτσι», αλλά πόσο μεγάλο θα είναι και ποιες διευκολύνσεις χρειάζονται στον τρόπο της πληρωμής.

Παρομοίως οι συζητήσεις, που γίνονται σε σχέση με τα 28 δις περιστρέφονται γύρω από δευτερεύοντα διαδικαστικά ζητήματα για τους όρους και τις εξασφαλίσεις του δημοσίου έναντι των τραπεζών και ουδείς αρθρώνει σοβαρή ένσταση για την ταμπακέρα.
Για το αν δηλαδή θα πρέπει αυτά τα χρήματα να διοχετευθούν στην αγορά μέσω του «οχήματος» των τραπεζών, όπως ευγενικά ανέφερε ο κ. πρωθυπουργός κατά την τελευταία συνέντευξή του στις Βρυξέλλες, επιδιώκοντας να αποφύγει την μπανάλ αλλά εννοιολογικά προσφορότερη λέξη «μεσάζοντας».

Όταν το κεφαλαιουχικό (καπιταλιστικό) καθεστώς διαδέχθηκε την φεουδαρχία οι τράπεζες και τα χρηματιστήρια απετέλεσαν ένα σοβαρό μοχλό ανάπτυξης της οικονομίας.
Δομήθηκαν και λειτούργησαν σαν εργαλεία ρύθμισης της διακίνησης του χρήματος και των τιμών των εμπορευμάτων. Σαν παράγοντας εξασφάλισης των συναλλακτικών κανόνων σε διεθνές επίπεδο. Σαν εγγυητές της ασφάλειας των συναλλαγών και των αξιών σε παγκόσμια κλίμακα.
Η τότε επαναστατική αλλαγή-απελευθέρωση των παραγωγικών σχέσεων είχε ανάγκη από την τότε ριζοσπαστική αντικατάσταση των παραδοσιακών τοκογλύφων από σύγχρονες κεφαλαιουχικές επιχειρήσεις, που θα εξασφάλιζαν την ρευστότητα επί τη βάσει σταθερών κανόνων και αναπτυξιακών κριτηρίων.
Το εμπόριο είχε ανάγκη επίσης, από χρηματιστήρια, που θα προσδιόριζαν αντικειμενικά τις εμπορευματικές αξίες των προϊόντων και τις αγοραίες αξίες των επιχειρήσεων και θα διευκόλυναν την σύναψη συμβάσεων αγοραπωλησίας των.
Στην αρχή λοιπόν οι τράπεζες και τα χρηματιστήρια λειτούργησαν εποικοδομητικά στην απελευθέρωση των παραγωγικών δυνάμεων, ως δορυφόροι υποστήριξης της πρωτογενούς παραγωγικής οικονομίας.
Στη συνέχεια οι δορυφόροι αυτονομήθηκαν.
Η υποστηρικτική λειτουργία μεταλλάχθηκε σε κερδοσκοπικό αυτοσκοπό.
Το διαθέσιμο πραγματικό προϊόν έπαψε να έχει σημασία.
Τα χρηματιστήρια πλέον έφθασαν να διαπραγματεύονται ποσότητες, υπερπολλαπλάσιες της συνολικής παγκόσμιας παραγωγής (οι γνωστές ως φούσκες). Παράλληλα οι τράπεζες μετεξελίχθηκαν από αρωγούς των επιχειρήσεων στην παραγωγή πλούτου σε ανήμερα θηρία συγκέντρωσης του πλούτου, στραγγαλίζοντας έτσι αντί να ζωογονούν την παραγωγή.
Αυτή η στρεβλή εξέλιξη του χρηματοπιστωτικού συστήματος, που ξέφυγε από τον αρχικό του προορισμό κατέστησε αρχικά τις τράπεζες τροχοπέδη της παραγωγής και της περαιτέρω οικονομικής ανάπτυξης και στη συνέχεια φορείς δηλητηριασμού της παγκόσμιας οικονομίας.

Σήμερα όλοι αποδέχονται ότι από τις τράπεζες ξεκίνησε το ντόμινο της κρίσης, όπως και όλοι συμφωνούν ότι για την καταπολέμηση της ύφεσης απαιτείται η στήριξη της πραγματικής οικονομίας.
Όπως όμως ήτανε δύσκολο στους φεουδάρχες να φαντασθούν ένα οικονομικό σύστημα χωρίς τσιφλίκια, έτσι μοιάζει να είναι δύσκολο στους σύγχρονους οικονομολόγους και πολιτικούς να φαντασθούν μια διακίνηση κεφαλαίων χωρίς τράπεζες.
Όλοι συμφωνούν ότι ο στόχος είναι να διοχετευθούν κρατικά χρήματα στον αγροτικό και βιομηχανικό τομέα, στον μικρομεσαίο επαγγελματία, στον μικρομεσαίο καταναλωτή.Όλοι διαισθάνονται ότι ο δημιουργός του προβλήματος, οι τράπεζες, δεν είναι ο καταλληλότερος φορέας για τη λύση του.Όλοι δυσπιστούν για την ικανότητα των τραπεζικών στελεχών να συστρατευθούν στη διαχείριση μιας κρίσης με λογική δημοσίου συμφέροντος και όχι βουλιμικής τοκογλυφίας.
Παρόλα αυτά οι συζητήσεις και αντιδικίες εξαντλούνται σε δευτερεύοντα ζητήματα αν και πόσες τράπεζες θα συμμετάσχουν στη διακίνηση του δημόσιου πακτωλού χρημάτων, πώς θα διασφαλισθεί η διαφάνεια της διαδικασίας ή πώς θα λειτουργήσει αξιόπιστα ο κρατικός έλεγχος.
Έτσι αντί να γίνουν γρήγορες κινήσεις, που να στοχεύουν άμεσα στην καρδιά του προβλήματος, ο τόπος πελαγοδρομεί σε άγονες συσκέψεις και ανούσιες διαπραγματεύσεις με τους τραπεζίτες, η αγορά πνέει τα λοίσθια και οι πολίτες ανεξαρτήτως εισοδηματικής κλίμακας ή επαγγελματικού κλάδου οδηγούνται σε απόγνωση.
Κάτω από αυτές τις συνθήκες είναι ευνόητο ότι μπορεί η δημοκρατία να μην έχει ποτέ αδιέξοδα, αλλά πάντα υπάρχουν αδιέξοδες πολιτικές.
Και οι αδιέξοδες πολιτικές αργά η γρήγορα βάζουν στο περιθώριο κόμματα και πολιτικούς που τις υποστηρίζουν.
Είναι χαρακτηριστική η περίπτωση του φετινού εορτασμού της επετείου της 28ης Οκτωβρίου. Για πρώτη φορά αντί στρατιωτικών και μαθητικών σχηματισμών παρήλασαν από άκρου σ’ άκρο της χώρας άνεργοι και φτωχοί εργαζόμενοι.
Μπορεί να έφεραν μαύρες σημαίες, αλλά αυτή τη φορά δεν ήταν αναρχικοί ή ποδοσφαιρόφιλοι ταραξίες. Ήσαν απλοί απεγνωσμένοι πολίτες, που ένοιωσαν πρώτοι στο πετσί τους τα δόντια του θηρίου της «ελεύθερης αγοράς».
Μέχρι τώρα είχαμε συνηθίσει σε οργανωμένες διαδηλώσεις, συντονιζόμενες από πολιτικά κόμματα ή έστω συνδικαλιστικούς φορείς με συγκεκριμένη εκάστοτε κομματική ταυτότητα.Αυτή τη φορά οι πολίτες κινήθηκαν αυθόρμητα και φάνηκε ότι παρέκαμψαν το σύνολο των κομματικών σχηματισμών, αιφνιδιάζοντας τα πολιτικά στελέχη, που βρέθηκαν σε προφανή αμηχανία.
Στοιχειώδες λοιπόν πολιτικό αισθητήριο υπαγορεύει την αποκρυπτογράφηση του μηνύματος αυτού του πρωτοφανούς γεγονότος.

Οι πολίτες απαιτούν από τους πολιτικούς να ανατρέψουν τις κατεστημένες λογικές, να υπερβούν τις παραδοσιακές νοοτροπίες, να επιδείξουν σύνεση, φαντασία και τόλμη.
Να πείσουν για τις καλές τους προθέσεις, αλλά κυρίως να προβάλλουν συγκροτημένο σχέδιο εξόδου από την κρίση με ρεαλιστική μεθοδικότητα δράσης.
Όποιος πολιτικός ή κόμμα μπορέσει να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων θα καταφέρει να κερδίσει ηγετικό ρόλο.
Πρόκειται για μια πρωτοφανή οικονομική κρίση.
Χρειάζονται επομένως πρωτότυπες ριζοσπαστικές κινήσεις.
Σε ότι αφορά την αναθέρμανση της πραγματικής οικονομίας, απαιτείται η άμεση ταχεία διοχέτευση χρήματος στην αγορά.
Οι τράπεζες με την σημερινή τους δομή, οργάνωση και φιλοσοφία δεν αποτελούν αξιόπιστο εργαλείο.
Αν είναι έτσι η επιλογή είναι μονόδρομος για τους πολιτικούς:

Παρακάμψτε τις τράπεζες.

Το δημοκρατικό κράτος δεν έχει αδιέξοδα.
Διαθέτει δίκτυα, στελεχιακό δυναμικό και ανάλογους μηχανισμούς.
Ας αξιοποιήσει τις ΔΟΥ, το Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων, την Αγροτική Τράπεζα, το ταμιευτήριο, τα ΕΛΤΑ,τα ταμεία των νομαρχιών και των δήμων.
Ας εξαγοράσει τράπεζες, αλλά γιατί όχι ας επιτάξει καταστήματα και ας επιστρατεύσει υπαλληλικό προσωπικό τραπεζών.

Αν οι πολιτικοί δεν καταφέρουν να κάνουν την αναγκαία υπέρβαση εντός των ορίων του συστήματος παρακάμπτοντας τις τράπεζες, που όπως προεκτέθηκε έχουν ξεφύγει από τον αρχικό τους προορισμό, τότε κινδυνεύουν να παρακαμφθούν οι ίδιοι μαζί με το σύστημα από τους πολίτες.
Και τότε αντί να σφραγίσουν με την παρουσία τους την ιστορική εξέλιξη, όπως ενδεχομένως ονειρεύονται, θα απομείνουν να παρακολουθούν αμήχανοι την ιστορία, που θα τους προσπεράσει αδιάφορη.
Στην καλύτερη περίπτωση σαν ανεμοστρόβιλος και στην χειρότερη περίπτωση σαν οδοστρωτήρας.

Η Νέα Δημοκρατία διαγράφηκε από τον κ. Τατούλη

Σε αντίθεση με την κρατούσα δημοσιογραφική άποψη, όσο περισσότερο παρακολουθώ την υπόθεση αυτή, τόσο περισσότερο καταλήγω στο συμπέρασμα ότι δεν είναι η Νέα Δημοκρατία, που διέγραψε τον κ. Τατούλη, αλλά μάλλον ο συμπαθής βουλευτής διέγραψε το πρώην κόμμα του.
Οι λόγος είναι πολύ απλός.
Για να τον απλοποιήσουμε ακόμη περισσότερο ας ξεκινήσουμε με το ορισμό της διαγραφής.
Τί εστί πολιτική διαγραφή;
Κατά την ταπεινή μας γνώμη διαγραφή εστί ενέργεια τιμωρητικού χαρακτήρα, που συνίσταται στην αποπομπή πολιτικού προσώπου με στόχο την πολιτική απαξίωσή του.
Συνήθεις συνέπειες της αποπομπής είναι η θλίψη του διαγραφομένου, η μεταμέλεια του, η ικεσίες του για επάνοδο και η δυνατότητα του διαγράφοντος να επιδείξει μεγαλοψυχία διά της παροχής συγγνώμης. (π.χ οι προηγούμενες διαγραφές του κ. Δαϊλάκη κ.λ.π)

Σύμφωνα με αυτόν τον αυτοσχέδιο ορισμό η διαγραφή είναι ενέργεια και σαν τέτοια νοείται ως εκούσια ανάληψη πρωτοβουλίας από τον διαγράφοντα, όχι σαν ακούσια παθητική αντανάκλαση που προκλήθηκε από τις ενέργειες του διαγραφέντος.
Στην περίπτωσή μας όμως αυτός, που έδειξε πραγματικά σοβαρή ενεργητικότητα με πληθώρα πολιτικών ενεργειών δεν είναι ο κ. Πρωθυπουργός αλλά ο κ. Τατούλης. Αυτός επί σειρά μηνών προέβη σε διάφορες πρωτοβουλίες πολιτικής σημασίας, ενώ αντίθετα η Νέα Δημοκρατία τηρούσε παθητική στάση και παρακολουθούσε με αμηχανία τις σχεδόν καθημερινές επικριτικές επιθέσεις του. Και όπως προκύπτει και από τις δηλώσεις του κυβερνητικού εκπροσώπου, αλλά και από τα επιχειρήματα όλων των υπολοίπων κομματικών παραγόντων, για τον Πρωθυπουργό η διαγραφή ήταν μονόδρομος και υπαγορεύθηκε από το εις βάρος του κατηγορητήριο, που εκτόξευσε ο κ. Τατούλης.
Άρα δεν ενήργησε με δική του πρωτοβουλία, αλλά απλά σύρθηκε ακουσίως σε μια ανακλαστική κίνηση.
Ο κ. Τατούλης λοιπόν ενήργησε ενώ ο κ. Καραμανλής απλώς αντέδρασε φυσιολογικά.
Για παράδειγμα όταν ζεστάνουμε μια κατσαρόλα σούπα επί ένα χρονικό διάστημα, κάποια στιγμή η σούπα θα αρχίσει να βράζει και να κάνει μπουρμπουλίθρες.
Όλοι θα συμφωνήσουν ότι ο βρασμός δημιουργήθηκε από την πηγή θερμότητας και όχι από τις μπουρμπουλήθρες


Ας πάμε όμως παρακάτω.
Είχε άραγε χαρακτήρα τιμωρίας η «διαγραφή» για τον κ. Τατούλη;
Προφανώς όχι, αφού όλοι αντιλαμβάνονται ότι ο άνθρωπος δεν προκάλεσε απλώς αλλά στην κυριολεξία επεδίωξε την διαγραφή του. Δεν χρειάζεται να είσαι βαρύγδουπος πολιτικός αναλυτής για να διακρίνεις ότι το όλο σκηνικό στήθηκε από τον φερόμενο ως διαγραφέντα, σε χρόνο που αυτός αποκλειστικά επέλεξε και προφανώς αποτελεί ένα επεισόδιο που εξυπηρετεί ένα ευρύτερο προσωπικό του σχεδιασμό.
Αν επομένως κάποιος τιμωρείται (ή στην καλύτερη περίπτωση αυτοτιμωρείται) αυτός είναι μάλλον ο ίδιος ο Πρωθυπουργός, που εγκλωβίζεται στην ισορροπία τρόμου των 151 βουλευτών. Τι μεγαλύτερη τιμωρία για ένα Πρωθυπουργό που στερείται πλέον κάθε δυνατότητας επιβολής των προσωπικών του επιθυμιών και αποφάσεων, αφού του λοιπού θα χρειάζεται την καλή θέληση ενός εκάστου των μελών της κοινοβουλευτικής του ομάδος;
Εξ άλλου αφού ο κ. Τατούλης ήταν αυτός, που κατ’ ουσίαν αποφάσισε την διάρρηξη των σχέσεών του με την Νέα Δημοκρατία προς χάριν δικών του πολιτικών σχεδιασμών και την σκηνοθέτησε με ιδιαίτερη πανηγυρικότητα συνεπικουρούντων των ΜΜΕ, προφανώς δεν πρόκειται για αποπομπή αλλά μάλλον για ηρωική έξοδο.
Μάλλον με βάση και τα λεγόμενά του αυτός απέπεμψε μετά βδελυγμίας το κόμμα και ιδίως τον αρχηγό του.

Όσο δε για το τελευταίο στοιχείο την πολιτική απαξίωση;
Ποιος μπορεί να υποστηρίξει με σοβαρότητα ότι το πολιτικό ειδικό βάρος του κ. Τατούλη θα επηρεασθεί έστω και κατ’ ελάχιστον επειδή δήθεν διεγράφη από την Νέα Δημοκρατία;
Αντίθετα η Νέα Δημοκρατία και ο αρχηγός της απαξιώνονται από τον φιλιππικό που εξαπέλυσε ο κ. Τατούλης, από την αποδυνάμωση της κοινοβουλευτικής ομάδας, από τις φυγόκεντρες δυνάμεις που ενθαρρύνονται.

Και αναφορικά με τις συνήθεις συνέπειες των διαγραφών; Πλήρης αναστροφή.
Ούτε θλιμένος φάνηκε ο κ. Τατούλης, ούτε μετανοημένος.
Και προφανώς δεν προτίθεται να παρακαλέσει να τον συγχωρήσουν, ώστε να δώσει την ευκαιρία της επίδειξης μεγαλοψυχίας στον αρχηγό.
Αντίθετα αυτοί, που φαίνονται να θλίβονται βαθύτατα και πιθανότατα μετανοούν μετά από ωριμότερη σκέψη είναι μάλλον ο κ. Καραμανλής και ο κ. Ζαγορίτης.
Ας μη μας διαφεύγει ότι ο δεύτερος μεγάλος χαμένος από αυτή την υπόθεση μετά τον Πρωθυπουργό είναι ο κ. Ζαγορίτης, ο οποίος είναι πλέον γραμματέας ενός ουσιαστικά αποστεωμένου κόμματος, αφού όλη η δύναμη εξουσίας έχει πλέον μεταφερθεί στην κοινοβουλευτική ομάδα και μάλιστα σε ένα έκαστο των βουλευτών. Είναι απόλυτα βέβαιο ότι η πολιτική ισχύς κάθε κόμματος και συνακόλουθα του γραμματέα του εξελίσσεται αντιστρόφως ανάλογα από την ισχύ της αντίστοιχης κοινοβουλευτικής ομάδας και των βουλευτών της. (Τουλάχιστον καθ' όσον αφορά τις εσωκομματικές ισοροπίες).


Έτσι εξηγείται γιατί αυτοί κατόπιν εορτής εκλιπαρούν τον κ. Τατούλη να παραιτηθεί από το βουλευτικό του αξίωμα και να επιδείξει την μεγαλοψυχία να τους προσφέρει την βουλευτική του έδρα.
Φρούδες ελπίδες και όνειρα φθινοπωρινής νυκτός.
Διότι ο κ. Τατούλης δεν θα αποποιηθεί ποτέ μιας ιδιότητας, που προσδίδει στις κατά τα άλλα ρηχές πολιτικές δραστηριότητές του μεγαλύτερη επικοινωνιακή αξία, άρα η διατήρησή της διευκολύνει τους πολιτικούς του σχεδιασμούς.


Με αυτή την ευκαιρία ας επιχειρήσουμε μια γενικότερη και κατά το μάλλον ή ήττον σοβαρότερη προσέγγιση.

Η Νέα Δημοκρατία έχει εισέλθει εδώ και αρκετό καιρό σε κρίση ηγεσίας.
Είναι εμφανές ότι όλοι πλέον ενδιαφέρονται για την μετακαραμανλική εποχή και έχουν αποδυθεί σε ένα ξέφρενο αγώνα μεταξύ τους. Είναι χαρακτηριστικές οι επιθέσεις των εκπροσώπων της λαϊκής δεξιάς εναντίον των φιλελευθέρων ή των «μεσαιοδεξιών» και τούμπαλιν.
Η οικονομική κρίση θα προσθέσει στην κρίση ηγεσίας και κρίση ταυτότητας.
Η κρίση ταυτότητας πιθανότατα δεν θα περιορισθεί μόνο στην κυβερνώσα παράταξη…
Η περίπτωση Τατούλη αποτελεί σύμπτωμα αυτής της ταραγμένης συγκυρίας.
Ο κ. Τατούλης ορθώς διαισθάνθηκε ότι η Νέα Δημοκρατία οδηγείται σε αδιέξοδο, αλλά δυστυχώς γι αυτόν ματαιοπονεί ονειρευόμενος διέξοδο στο «μεσαίο χώρο» μεταξύ Νέας Δημοκρατίας και ΠΑΣΟΚ.
Η προϊούσα οικονομική εξαθλίωση των πολιτών θα επιφέρει έντονη ριζοσπαστικοποίησή τους, που θα τους στρέψει αναπότρεπτα σε όλο και αριστερότερες αναζητήσεις.

Ο Ομπάμα και ο ρόλος της προσωπικότητας στην ιστορική εξέλιξη.

Πριν από ένα χρόνο λίγοι ήταν αυτοί, που επέτρεπαν στον εαυτό τους να ελπίζει ότι ο σχεδόν άγνωστος μαύρος γερουσιαστής θα μπορούσε να υπερνικήσει τις κατεστημένες δομές και νοοτροπίες μιας βαθιά συντηρητικής πολιτικο-οικονομικής οκταετίας.
Ακόμα λιγότεροι ήταν αυτοί, που πίστευαν ότι αυτός ο πολιτικός-Δαυΐδ με την σφεντόνα του συνθήματος για «αλλαγή» θα κατάφερνε να καταβάλλει τους πολιτικούς-Γολιάθ εντός και εκτός του κόμματός του.


Μπορεί στατιστικά στην ιστορία των ΗΠΑ οι Δημοκρατικοί πρόεδροι να διαδέχονται τους Ρεπουμπλικανούς και αντιστρόφως, όμως η οικογένεια Κλίντον φαινόταν αρχικά η καταλληλότερη για να αναλάβει την σκυτάλη από την οικογένεια Μπους.
Αυτό που δεν είχαν εγκαίρως αντιληφθεί οι περισσότεροι από τους πολιτικούς αναλυτές, ακόμη και οι περισσότεροι από τους ανά τον κόσμο συναδέλφους του ήταν ότι οι αντικειμενικές και υποκειμενικές συνθήκες, που διαμορφώνονταν σταδιακά τα τελευταία χρόνια, δεν θα επέτρεπαν μια σκυταλοδρομία για αλλαγή φρουράς στον Λευκό Οίκο.
Θα επέβαλλαν ένα άλμα επί κοντώ.


Το πρώτο θύμα της αδυναμίας να αφουγκρασθεί τα μηνύματα των καιρών και να ενσαρκώσει τα θελήματα της Αμερικανικής κοινωνίας ήταν η Χίλαρυ, που ξεκίνησε ως φαβορί και δεν κατάφερε να τερματίσει σε μια κούρσα, που άρχισε ως σύντομος περίπατος και κατέληξε ως ταινία θρίλερ μεγάλου μήκους.


Τραγική φιγούρα όμως αναδείχθηκε ο Ρεπουμπλικανός αντίπαλος κ. Μακέυν, που σύρθηκε σε μια ήττα ιστορικών διαστάσεων.
Η περίπτωσή του προσφέρεται για ακαδημαϊκή χρήση ως παράδειγμα του πώς οι ιστορικές συνθήκες μπορούν να συντρίψουν ανελέητα μια πολιτική προσωπικότητα, που δεν καταφέρνει να τις αντιληφθεί και να τις εκφράσει σε μια δεδομένη χρονική στιγμή.


Από την άλλη ο Μπάρακ Ομπάμα είναι ακριβώς κλασικό παράδειγμα μιας προσωπικότητας, που ενσαρκώνει τις αντικειμενικές και υποκειμενικές συνθήκες της συγκεκριμένης χρονικής συγκυρίας, καταφέρνει να τις εκφράσει, ανατροφοδοτείται από αυτές και αποκτά τελικά την δυνατότητα να παρέμβει στις κυρίαρχες αντιθέσεις και σε αυτή τη φάση να δώσει τουλάχιστον την γενική εντύπωση, ότι μπορεί να εφαρμόσει πολιτικές προοδευτικής επίλυσής τους.
Αυτή ακριβώς η λειτουργική παρέμβαση του Ομπάμα με τους λόγους και τις προτάσεις του σε μια σειρά από κύριες και δευτερεύουσες αντιθέσεις της Αμερικανικής κοινωνίας είναι αυτό που απλοϊκά διάφοροι δημοσιογράφοι και αναλυτές περιγράφουν ως γέφυρες του Ομπάμα στα χάσματα μεταξύ μαύρων και λευκών, πλούσιων και φτωχών κ.λ.π.


Εξ αιτίας της παγκοσμιότητας των οικονομικοπολιτικών αλληλεπιδράσεων οι αναχρονιστικές πολιτικές του απερχόμενου Προέδρου είχαν γεμίσει με αδιέξοδα τον πλανήτη βυθίζοντάς τον στην καλπάζουσα πλέον οικονομική ύφεση.
Για το λόγο αυτό η εκλογή του Ομπάμα απέκτησε αυτό το παγκόσμιο ενδιαφέρον και δημιούργησε τεράστιες προσδοκίες όχι μονάχα στις ΗΠΑ, αλλά σε ολόκληρο τον κόσμο.
Ανάλογα των προσδοκιών λοιπόν είναι τα ερωτηματικά, που τίθενται σχετικά με τις πραγματικές δυνατότητες του Ομπάμα να ανατρέψει την ζοφερή πραγματικότητα, που παραλαμβάνει στο διεθνές στερέωμα.


Για να απαντήσουμε στα επί μέρους ζητήματα σκόπιμο είναι να προσδιορίσουμε, πιο ακριβώς είναι το χάρισμα αυτού του πανθομολογούμενου χαρισματικού ηγέτη.
Το πραγματικό του χάρισμα κατά την άποψή μας είναι αυτό, που λίγο πολύ περιγράψαμε παραπάνω. Η ικανότητά του να αντιλαμβάνεται τις δυνάμεις και τις δυνατότητες των ιστορικών συνθηκών, τις τάσεις και τις ροπές των οικονομικών και κοινωνικών αντιθέσεων και να προγραμματίζει ανάλογα τη δράση του επιχειρώντας να βοηθήσει στην προοδευτική τους εξέλιξη προς όφελος της χώρας του και της πλειοψηφίας των συμπολιτών του.


Δεν είναι θαυματοποιός αλλά είναι σίγουρα ένας ευφυής συνομιλητής με την ιστορία.


Αυτή και μόνη η εκλογή του με τις ελπίδες και τις προσδοκίες που αναπτερώνει, αποτελεί μια πρώτη αναγκαία εκτόνωση των εκρηκτικών κοινωνικών αντιθέσεων, που συσσωρεύτηκαν τα προηγούμενα χρόνια. Η εκτόνωση όμως έχει πρόσκαιρα αποτελέσματα και δεν προσφέρει επαρκή λύση.
Αποτελεί ιστορική αναγκαιότητα για τον νέο Πρόεδρο των ΗΠΑ να επιλύσει τα αδήριτα πολύπλευρα προβλήματα της αμερικανικής οικονομίας, που καθιστούν ούτως ή άλλως αδύνατη την διατήρηση του αμερικανικού imperium.


Θα πρέπει επομένως να θεωρείται βέβαιο ότι θα φροντίσει να περιορίσει τις στρατιωτικές δραστηριότητες των ΗΠΑ ανά τον πλανήτη. Όχι αναγκαστικά λόγω ιδεολογίας, αλλά διότι απλούστατα η οικονομική κατάσταση της Αμερικής το επιβάλλει.
Για τον ίδιο λόγο θα πρέπει να θεωρούνται απίθανες νέες στρατιωτικές επεμβάσεις μεγάλης κλίμακας στο Ιράν, τη Συρία ή όπου αλλού.
Αντίθετα η συντήρηση ενός στοιχειώδους ηγετικού ρόλου της κατ’ όνομα μόνον υπερδύναμης το πιθανότερο είναι να επιδιωχθεί μέσω της ήπιας διπλωματίας και των πρωτοβουλιών διαλόγου και καλής θελήσεως.

Παρόμοια η λογική της πράσινης ανάπτυξης και της περιβαλλοντικής προστασίας θα αντικαταστήσει την απερχόμενη πετρελαϊκή μονομανία.
Και τούτο διότι τεράστια οικονομικά συμφέροντα και αντίστοιχα λόμπυ, καταπιεσμένα τα προηγούμενα χρόνια, πιέζουν προς αυτήν την κατεύθυνση και προσφέρουν δυνατότητα ανάπτυξης πολυποίκιλων οικονομικών δραστηριοτήτων με διάχυση του παραχθησόμενου πλούτου σε ευρύτερα παραγωγικά στρώματα.
Αυτού του τύπου οι πολιτικές επιλογές του Ομπάμα εξηγούν τα μεγάλα ποσοστά, που απέσπασε όχι μόνο από τα χαμηλότερα στρώματα, αλλά και από τις πολύ υψηλές εισοδηματικά επαγγελματικές ομάδες.
Δόμηση κτιρίων στην κατεύθυνση εξοικονόμησης ενέργειας με παραγωγή και χρήση ανάλογων οικοδομικών υλικών , τεχνολογία και υλικά ανάπτυξης εναλλακτικών μορφών ενέργειας, χημική και λοιπή βιομηχανία υλικών ανακυκλώσιμων ή εύκολα διασπώμενων, αντίστοιχη πανεπιστημιακή έρευνα και υπηρεσίες προώθησης της οικολογικής φιλοσοφίας και διαπαιδαγώγησης των μαζών στην κατεύθυνση ανάπτυξης οικολογικής συνείδησης είναι τομείς, που θα έχουν την τιμητική τους.
Τομείς στους οποίους οι δημοκρατικοί έχουν ήδη προετοιμάσει σημαντική υποδομή μέσω της παγκόσμιας δράσης του πρώην υποψηφίου κ. Κέρυ και σίγουρα θα αποτελέσουν σημείο επικοινωνίας του νέου Προέδρου με τις προοδευτικές δυνάμεις και προσωπικότητες του πλανήτη.
Εν πάση περιπτώσει ο νέος Πρόεδρος θα πρέπει να δράσει άμεσα σε ότι αφορά κυρίως την οικονομική ανασυγκρότηση της χώρας του διότι η τραγικότητα της κατάστασης δεν αφήνει περιθώρια για ολιγωρία.
Όσο εξ άλλου μεγαλύτερες είναι οι προσδοκίες, που έχει δημιουργήσει τόσο μικρότερη θα είναι η περίοδος χάριτος, που θα του προσφερθεί.

Ανεξάρτητα πάντως από το πόσο καθένας πιστεύει στη δυνατότητα του Ομπάμα να υλοποιήσει τις υποσχέσεις του, ένα είναι βέβαιο.
Κάποιοι πανηγύρισαν ξέφρενα. Κάποιοι, εξέφρασαν συγκρατημένη αισιοδοξία. Κάποιοι διετύπωσαν επιφυλάξεις.
Όλοι όμως οι ανεξαιρέτως οι απλοί πολίτες σ’ ολόκληρο τον κόσμο τουλάχιστον αναστέναξαν με ανακούφιση στο άκουσμα της εκλογής του γιατί κανείς δεν μπορούσε να αντέξει την ιδέα μιας ακόμη ρεπουμπικανικής τετραετίας.

Τώρα όσο για τους πρωτοκλασάτους απανταχού της οικουμένης, προφανώς κάποιοι χάρηκαν, κάποιοι πικράθηκαν.
Άπαντες πάντως, στο αμέσως επόμενο διάστημα θα εκλιπαρούν για μια ακρόαση και οι τυχερότεροι θα συνωθούνται στον προθάλαμο του γραφείου του.

Ευφυέστεροι θα αποδειχθούν όσοι ανεξαρτήτως συναισθημάτων καταφέρουν να αφομοιώσουν το μάθημα και ακολουθήσουν το παράδειγμά του στην διαχείριση των κατά τόπους συνθηκών.
Διότι ανάλογες ιστορικές συνθήκες επικρατούν παντού και κάθε επίδοξος ηγέτης έχει την ευκαιρία να αναδειχθεί σε Μακέυν ή Ομπάμα.
Ο νοών νοείτω διότι οι καιροί ου μενετοί…

Οικονομική κρίση αλα Ελληνικά...

Ερώτηση:
Πόσο στενόμυαλος πρέπει να είναι κανείς ως οικονομολόγος για να πιστεύει ότι μπορεί να αντιμετωπίσει την παρούσα κρίση με αυξομειώσεις επιτοκίων;
Απάντηση:
Ακριβώς όσο κοντόφθαλμος πρέπει να είναι κανείς ως πολιτικός για να πιστεύει ότι μπορεί να αντιμετωπίσει την επερχόμενη ύφεση με γενναία ενίσχυση της κερδοφορίας των τραπεζών.

Δεν έχει περάσει καλά-καλά ένας μήνας, που γνωστοί και μη εξαιρετέοι πολιτικοί διαβεβαίωναν τον Ελληνικό λαό ότι η χώρα διαθέτει θωρακισμένη οικονομία και οι ελληνικές τράπεζες δεν έχουν κανένα πρόβλημα.
Σήμερα αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι δηλώνουν ότι η χώρα απειλείται σοβαρά από μια οικονομική κρίση μεγάλης εντάσεως και μακράς διάρκειας και χρειάζεται να θυσιάσουν 28 δις ευρώ για να σώσουν όλες ανεξαιρέτως τις τράπεζες.
Χωρίς να υποτιμούμε το προσωπικό δράμα αυτών των ανθρώπων, που αναγκάζονται σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα να διαψεύδουν δημοσίως εαυτούς και αλλήλους με τόσο άκομψο τρόπο, δεν μπορούμε να μην αναρωτηθούμε: Ποια είναι πράγματι η αλήθεια; Ποια είναι η μπλόφα; Πότε εν πάση περιπτώσει αυτοί οι δυστυχείς άνθρωποι ήξεραν τι ακριβώς έλεγαν; Τότε ή τώρα;
Τα ερωτήματα είναι μεν ρητορικά, έχουν όμως και μεγάλη πρακτική βαρύτητα.
Διότι όλοι γνωρίζουν ότι στην οικονομία πέραν των πραγματικών μεγεθών μεγάλη σημασία στην διαμόρφωση των τάσεων και των εξελίξεων διαδραματίζει η ψυχολογία της αγοράς.
Και προφανώς οι παλινωδίες και οι αυτοδιαψεύσεις κάνουν ζημιά, όπως και το να υποστηρίζεις στα λόγια ότι οι τράπεζες δεν έχουν πρόβλημα, αλλά στην πράξη να φτιάχνεις ένα πρόγραμμα σωτηρίας μαμούθ για τράπεζες με ειδικές ανάγκες.
Ισχυρή είναι μια οικονομία όταν έχει χαμηλό δημόσιο έλλειμμα, γεμάτα δημόσια ταμεία, υψηλά ημερομίσθια, χαμηλό τιμάριθμο. Μια χώρα με δημόσιο χρέος στο όριο της πιστωτικής αναξιοπιστίας, άδεια ταμεία και ξεπουλημένα τα περιουσιακά της στοιχεία από τον ΟΤΕ μέχρι τα ολυμπιακά ακίνητα, με ημερομίσθια χαμηλότερα και τιμές καταναλωτή υψηλότερες από το μέσο ευρωπαϊκό όρο, είναι οικονομικά παντελώς ανοχύρωτη.
Ουδείς λοιπόν αμφιβάλλει ότι τα περί θωρακισμένης οικονομίας ήταν ένα κρύο ανέκδοτο. Γι αυτό που ενδεχομένως μπορεί να υπάρξουν επιφυλάξεις είναι αν ο Πρωθυπουργός τα έλεγε επειδή τα πίστευε ή επειδή κάποιοι επικοινωνιολόγοι του τα είχαν υπαγορεύσει.

Όσο για τις τράπεζες είναι επίσης προφανές ότι η γενική θεωρία του περασμένου μήνα ότι δεν είχαν πρόβλημα ήταν ανακριβής, όπως αναληθής είναι και η γενίκευση ότι όλες ανεξαιρέτως έχουν ανάγκη κρατικής υποστήριξης.
Κατ’ αρχήν όλες ανεξαιρέτως οι τράπεζες στα προηγούμενα χρόνια και πολλές από αυτές και πρόσφατα ανακοίνωσαν τεράστια κέρδη. Κατά συνέπεια οφείλουν λογικά να έχουν αποθησαυρίσει σημαντικό πλούτο, ικανό για να αυτοχρηματοδοτήσουν τις ανάγκες τους για αρκετό επόμενο χρονικό διάστημα. Αν δεν το έχουν πράξει αυτό σημαίνει ότι κάποιοι καρπώθηκαν αυτά τα χρήματα.
Επειδή οι τράπεζες είναι ιδιωτικές επιχειρήσεις, οι ιδιώτες ιδιοκτήτες τους ας φροντίσουν να βρούν τι έγιναν τα λεφτά και να δώσουν και την ενδεδειγμένη λύση.
Αν δεν μπορούν να το κάνουν τότε και αυτοί και οι διοικήσεις αυτών των τραπεζών θα πρέπει να υποστούν της συνέπειες της εμπορικής, αστικής και ποινικής νομοθεσίας.

Στη συνέχεια αν πρέπει το κράτος να διασώσει κάποιες από αυτές, τότε ο φορολογούμενος πολίτης ως νέος ιδιοκτήτης θα πρέπει να ενημερωθεί πλήρως για την πραγματική οικονομική τους θέση και βεβαίως η διοίκηση αυτών των συγκεκριμένων τραπεζών θα πρέπει να περιέλθει στο δημόσιο.
Αυτά υπαγορεύονται από την απλή λογική αλλά και από τους κανόνες της σύγχρονης αστικής δημοκρατίας σε όλο το εύρος των οικονομικό-πολιτικών συστημάτων από τον άκρατο φιλελευθερισμό ως την πλέον κοινωνιστική σοσιαλδημοκρατία.
Οποιοδήποτε άλλο μοντέλο σαν αυτό που προτείνει η κυβέρνηση ξεφεύγει από την έννοια της στήριξης του χρηματοπιστωτικού συστήματος και διολισθαίνει σε σενάριο διασπάθισης δημόσιου πλούτου προς οικονομική εξυπηρέτηση ολίγων ημετέρων χρυσοκάνθαρων.

Όσο για την δήθεν άρνηση ορισμένων τραπεζών να ενταχθούν στο «πρόγραμμα», εντάσσεται και αυτή στην επικοινωνιακή σαχλαμαρόσουπα, που επιμένουν να μας ταΐζουν.
Ο στόχος είναι προφανής.
Η κυβέρνηση θα υποστηρίξει ότι η αντίδραση των τραπεζών αποδεικνύει ότι πρόκειται για ένα αυστηρό πρόγραμμα, που έχει σχεδιασθεί με γνώμονα το συμφέρον των μικρών δανειοληπτών και όχι των τραπεζών.
Η τράπεζες από την πλευρά τους ασκούν πιέσεις ώστε και οι ελάχιστες δικλείδες ασφάλειας που προτείνονται να απαλειφθούν ώστε να επιδοθούν τελικά σε ένα ασύδοτο φαγοπότι.
Στο τέλος Κυβέρνηση και Τραπεζίτες θα βρούν μια «συμβιβαστική λύση», ώστε οι τράπεζες να μας «κάνουν τη χάρη» και να ενταχθούν στο πρόγραμμα για να «σωθούν οι μικρομεσαίοι δανειολήπτες».
Αιδώς Αργείοι…
Ήδη τα εξωνημένα δημοσιογραφικά παπαγαλάκια προσπαθούν να μεταθέσουν το θέμα από την αντιλαϊκή ουσία του εγχειρήματος στην δήθεν αναγκαιότητα συμμετοχής των τραπεζών προς δήθεν διάσωση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων.

Ο σοσιαλίζων φιλελεύθερος κ. Σαρκοζί και ο φιλελευθερίζων σοσιαλδημοκράτης κ. Μπράουν συμφώνησαν «χέρι-χέρι» να λάβουν μέτρα, που να καλύπτουν όλους τους παράγοντες της οικονομίας.
Έτσι όπως είδαμε το γαλλικό πακέτο στήριξης προέβλεψε την «μερίδα του λέοντος» για τις τράπεζες (40 δις ευρώ), την «μερίδα της αλεπούς» για τις επιχειρήσεις (22 δις ευρώ) και την «μερίδα του σπουργιτιού» για τους εργαζόμενους (προς το παρόν μόλις 250 εκ. ευρώ).
Αν αναλογισθούμε την αναλογία μεγεθών μεταξύ Γαλλίας και Ελλάδος τότε θα αντιληφθούμε ότι το ποσό των 28 δις δεν είναι απλά η μερίδα του λέοντος.
Είναι ολόκληρη η κατσαρόλα.
Και επομένως είναι φυσιολογικό, που η κυβέρνηση δεν διαθέτει ούτε ένα ξεροκόμματο για τον αγροτικό, τον βιομηχανικό, τον επιχειρηματικό τομέα. Ούτε ένα ψίχουλο για τους εργαζόμενους, τους ανέργους, τους συνταξιούχους.

Και ας σταματήσει επιτέλους η καραμέλα ότι "τα 28 δις δεν είναι χρήματα, είναι ομόλογα".
Είναι αξιόγραφα, που οι τράπεζες θα εξαργυρώσουν παίρνοντας δάνεια ζεστού-καυτού χρήματος. Δάνεια, που αργά ή γρήγορα το Ελληνικό δημόσιο πιθανότατα να κληθεί να αποπληρώσει.
Εν πάση δε περιπτώσει τα ομόλογα αυτά θα μπορούσαν μια χαρά να χρησιμοποιηθούν από το ίδιο το κράτος για να εξεύρει χρήματα, που να χρησιμοποιηθούν για δημόσιες επενδύσεις, για δημιουργία θέσεων εργασίας, για μείωση των έμμεσων φόρων, για ενίσχυση των μικρομεσαίων εισοδημάτων.
Γιατί όχι και για άμεση δανειοδότηση του αγροτικού τομέα, του βιομηχανικού τομέα, των πάσης φύσεως μικρομεσαίων επιχειρήσεων.

Το κράτος διαθέτει το κατάλληλο δίκτυο και τους κατάλληλους μηχανισμούς.
Για ποιο λόγο θα πρέπει να διοχετευθούν τα χρήματα μέσω ενός αποτυχημένου μεσάζοντα, όπως οι τράπεζες, που στο πρόσφατο παρελθόν αποδείχθηκαν και ληστρικές και ανίκανες;
Και εν πάση περιπτώσει αν σώνει και καλά το σύστημα χρειάζεται κάποιες τράπεζες ως μεσάζοντες μεταξύ κράτους και πολιτών για την διοχέτευση του δημόσιου χρήματος, όπως προσπαθούν να μας πείσουν, πάλι δεν υπάρχει πρόβλημα.
Ας αφήσει η κυβέρνηση επιτέλους κάποιες τράπεζες να απαξιωθούν και ας τις αγοράσει για ένα κομμάτι ψωμί.
Όπως ακριβώς ταιριάζει στο σύστημα της ελεύθερης αγοράς.
Όπως ακριβώς έγινε με τον ΟΤΕ. Όπως ακριβώς γίνεται με την Ολυμπιακή…
Νομίζω;…

Golden boys και media Children (συνέχεια από το προηγούνο)

Τους πήρε κάτι μήνες (στα golden boys και media children) για να καταλάβουν και πλέον όλοι τους παραδέχονται ότι η κρίση είναι μεγάλη, είναι βαθειά και θα δημιουργήσει αναπόφευκτα ύφεση μεγάλων διαστάσεων.
Ότι δηλαδή θα πλήξει την βάση της πραγματικής οικονομίας. Την πρωτογενή παραγωγή. Την γεωργο-κτηνοτροφία, την βιομηχανία, το εμπόριο, τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Θα αυξήσει την ανεργία. Θα οδηγήσει σε σταδιακή αλλά καλπάζουσα εξαθλίωση τεράστιες μάζες ανθρώπων σε ολόκληρο τον κόσμο. Και μάλιστα ανθρώπους, που μέχρι χθες δεν είχαν γνωρίσει την παραμικρή στέρηση, αντίθετα αποτελούσαν τον ευημερούντα κορμό της δυτικής καταναλωτικής κοινωνίας.
Οι χιλιάδες νοικοκυραίοι, που έχασαν τα σπίτια τους και ζούν πλέον στα πάρκα των Αμερικανικών μεγαλουπόλεων αποτελούν μια εικόνα, που πιθανότατα δεν θα περιορισθεί στα γεωγραφικά όρια του «Αμερικανικού παραδείσου». Ως γνωστό ένα νέο στρώμα αστέγων, πρώην μεσαίο στρώμα ιδιοκτητών δανειοληπτών, αναπτύσσεται με γρήγορο ρυθμό στην Ευρώπη της ενιαίας ελεύθερης αγοράς.
Το φαινόμενο έχει πάρει ήδη ανησυχητικές διαστάσεις στις χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ, που απειλούν από πολλές απόψεις να αποτελέσουν την αχίλλειο πτέρνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Έχοντας εισέλθει, οι περισσότερες εξ αυτών, στην ένωση επί τη βάσει διαφόρων πολιτικών σκοπιμοτήτων, χωρίς να πληρούν βασικές οικονομικές προϋποθέσεις και έχοντας διατηρήσει τα εθνικά τους νομίσματα διαθέτουν οικονομίες περισσότερο ευάλωτες στην επελαύνουσα οικονομική καταιγίδα.
Ήδη τα αδύναμα νομισματικά τους συστήματα έχουν γίνει ο κύριος στόχος των διεθνών επιθετικών κερδοσκοπικών κεφαλαίων και όπως απετέλεσαν πύλη προώθησης των Αμερικανικών στρατηγικών συμφερόντων κατά τα προηγούμενα χρόνια, έτσι θα αποτελέσουν και πύλες εισαγωγής της οικονομικής κρίσης made in USA σε όλο της το μεγαλείο.
Παράπλευρη συνέπεια θα είναι ένα κύμα μετανάστευσης πληθυσμών από τις φτωχότερες προς τις πλουσιότερες χώρες της ΕΕ. Ακριβέστερα από τις περισσότερο προς τις λιγότερο οικονομικά εξαθλιωμένες. Κύμα, που θα έχει τη μορφή εσωτερικής μετανάστευσης εξ αιτίας της κατάργησης των συνόρων εντός της Ένωσης και ως εκ τούτου θα είναι ακατάσχετο και εντελώς ανεξέλεγκτο.
Άλλη παράπλευρη συνέπεια θα είναι προφανώς η έκρηξη της εγκληματικότητας.
Μετά τον Lombroso ουδείς θα επιχειρούσε να υποτιμήσει το ρόλο των οικονομικών συνθηκών ως βασικών γενεσιουργών αιτίων της εγκληματικότητας, χωρίς να θεωρηθεί τουλάχιστον γραφικός.
Εξ ίσου γραφική είναι ή άποψη, που ανέπτυξε σήμερα το πρωί στο ραδιόφωνο ένας συμπαθητικός κύριος προσπαθώντας να ερμηνεύσει αυθεντικά (= να υπερασπισθεί) τις δηλώσεις του κ. Αλογοσκούφη ότι πολλές προτάσεις, που γίνονται από την αντιπολίτευση στερούνται σοβαρότητος.
Ως παράδειγμα ο εν λόγω κύριος ανέφερε την πρόταση της αντιπολίτευσης για στήριξη των συνταξιούχων την οποία χαρακτήρισε επιπόλαια για δύο λόγους. Πρώτον λέει διότι ως έχοντες σταθερό μηνιαίο εισόδημα είναι προνομιούχοι έναντι των εργαζομένων, που κινδυνεύουν να μείνουν άνεργοι και δεύτερον διότι εξ αιτίας της κρίσεως οι τιμές των προϊόντων θα πέσουν και επομένως οι σημερινές πενιχρές «σταθερές» συντάξεις τους θα αποκτήσουν μεγαλύτερη αγοραστική αξία. Συμπέρασμα οι συνταξιούχοι θα ωφεληθούν από την κρίση...!!! (Παρακαλώ πολύ μη γελάτε γιατί κατ’ αρχήν δεν είναι ευγενικό και δεύτερον διότι αυτού του είδους οι απόψεις όταν διατυπώνονται στον κεντρικό κρατικό ραδιοσταθμό σε μια πολύ σοβαρή εκπομπή και δεν τυγχάνουν αντίλογου από ένα σοβαρό δημοσιογράφο, τότε η υπόθεση δεν είναι για γέλια αλλά μάλλον για κλάματα).
Βεβαίως και ο τελευταίος πολίτης της ΕΕ υποπτεύεται ότι συνέπεια της ύφεσης θα είναι ο πληθωρισμός και η αύξηση του τιμάριθμου, του οποίου η εξέλιξη ούτως ή άλλως εξαρτάται σχεδόν αποκλειστικά από την «φιλοπατρία» των κερδοσκόπων.
Σημασία όμως επί του παρόντος δεν έχει πως σκέπτεται ο πολίτης, ούτε τι προτείνουν οι αντιπολιτεύσεις στην ΕΕ ή στην Ελλάδα.
Σημασία έχει πως σκέπτονται αυτοί, που ακόμη προς το παρόν χειρίζονται τα Ερωπαϊκά πράγματα.
Οι κύριοι της φωτογραφίας μας λοιπόν φέρονται να είναι στην παρούσα φάση οι κατ’ εξοχήν χειριστές της Ευρωπαϊκής κρίσεως και μάλιστα φιλοδοξούν να περάσουν στην ιστορία ως οι σωτήρες του πλανήτη, οι ανακαινιστές του καπιταλισμού, οι αρχιτέκτονες του "second Bretton Woods "και άλλα ευτράπελα.
Πως λοιπόν αυτοί κατανοούν και πως σκέπτονται να αντιμετωπίσουν μια πρωτοφανή κρίση, που προϊόντος του χρόνου απειλεί με απρόβλεπτων διαστάσεων ύφεση την ανθρωπότητα.
Αρκεί να δούμε τα μέτρα του κ. Σαρκοζί για τη Γαλλική οικονομία.
Τράπεζες: 320 δισεκατομμύρια προς εγγύηση και 40 δισεκατομμύρια προς στήριξη των Τραπεζών (golden boys).
Επιχειρήσεις: 22 δισεκατομμύρια για στήριξη των επιχειρήσεων.
Εργαζόμενοι: Υπόσχεση για 100.000 συμβάσεις εργασίας για το 2009, που αν πραγματοποιηθεί θα στοιχίσει περίπου 250 εκατομμύρια.
Προφανώς οι επίδοξοι σωτήρες του πλανήτη, ο σοσιαλδημοκράτης κ. Μπράουν και ο φιλελεύθερος κ. Σαρκοζί δεν έχουν αξιολογήσει σωστά την κατάσταση, επιλέγουν κινήσεις που μάλλον δεν κινούνται στη σωστή κατεύθυνση και εν πάση περιπτώσει βρίσκονται σε ευθεία αντίθεση με τις απόψεις και τις αξιολογήσεις των ψηφοφόρων τους.
Αντίθεση που χιλιάδες αγανακτισμένοι ψηφοφόροι, απολυμένοι των αυτοκινητοβιομηχανιών και κυνηγημένοι των τραπεζών, δεν παρέλειψαν να διαδηλώσουν στα πεζοδρόμια της Γαλλίας και άλλων χωρών της ΕΕ την ίδια στιγμή, που οι κύριοι Μπράουν και Σαρκοζί βίωναν τη μοναξιά του κήπου των Βερσαλιών.
Οι κορυφαίοι ηγέτες-σωτήρες αναλώνονταν σε μεταξύ τους φιλοφρονήσεις και σε ασκήσεις επικοινωνίας με ρομαντικά φαντάσματα του παρελθόντος αιώνος τύπου Bretton Woods την ώρα, που οι απλοί πολίτες αγωνιούσαν στους δρόμους για το αύριο ερχόμενοι αντιμέτωποι με τα απειλητικά φαντάσματα της εξαθλίωσης και της πείνας.
Και αφού αυτή είναι η συνταγή των σεφ της πλανητικής σωτηρίας δεν είναι καθόλου δυσνόητες οι αντίστοιχες κινήσεις της Ελληνικής κυβέρνησης.
Παραδοσιακά ο δικός μας ΥΠΕΘΟ κατανοεί ελλιπώς και εκτελεί κακότεχνα όλες τις Ευρωπαϊκές οικονομικές συνταγές.
Έτσι μάλλον κανείς δεν εκπλήσσεται όπου τα ελληνικά κυβερνητικά μέτρα σωτηρίας περιορίζονται στην εξασφάλιση των τραπεζικών κερδών και δεν φαίνεται να περισσεύει ούτε ένα ευρώ για τις επιχειρήσεις και τους εργαζόμενους.
Αντίθετα μια σειρά έκτακτων φορομπηκτικών πρωτοβουλιών θα επιταχύνουν την εξόντωση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων και των ελευθέρων επαγγελματιών στο επόμενο δίμηνο.
Δυστυχώς όμως και η αντιπολίτευση παρουσιάζεται μουδιασμένη και αδυνατούσα να προχωρήσει σε συγκροτημένες ριζοσπαστικές προτάσεις αντιμετώπισης της κρίσης.
Οι λόγοι είναι ποικίλοι αλλά επίσης προφανείς.
Η αξιωματική αντιπολίτευση στερείται ιδεολογικής ομοιογένειας και προφανώς αρκετά ηγετικά της στελέχη εμφορούνται από σοσιαλδημοκρατικές απόψεις παρεμφερείς με του κ. Μπράουν ή πάντως πόρρω απέχουσες από αυτές του Ανδρέα Παπανδρέου. Αυτά τα στελέχη (στην πλειοψηφία τους media children) αδυνατούν πιθανότατα να φαντασθούν ένα κόσμο χωρίς κερδοφόρο χρηματοπιστωτικό σύστημα.
Από την άλλη η σοσιαλιστική πτέρυγα πιθανότητα συνεχίζει να θεωρεί ότι στην παρούσα συγκυρία προέχει η συνοχή της ηγετικής ομάδας του κινήματος.
Όσο για τα κόμματα της πέραν του ΠΑΣΟΚ αριστεράς, από τα οποία επίσης δεν λείπουν τα media children, όχι απλώς δεν μπορούν να φαντασθούν ένα κόσμο χωρίς το υπάρχον οικονομικό σύστημα, αλλά τρέμουν ακόμη και στην ιδέα μιας Ελλάδας χωρίς δεξιά διακυβέρνηση. Ανέκαθεν άλλωστε αυτά τα κόμματα αρέσκονταν να εξαντλούν την ενεργητικότητά τους σε ακτιβισμούς μιντιακής κατανάλωσης, παρά σε υπεύθυνες προτάσεις συγκροτημένης εναλλακτικής διακυβέρνησης.
Άπαντες λοιπόν προς το παρόν μοιάζουν λίγο-πολύ να πλανώνται πλάνην οικτράν.
Διότι δεν κατάφεραν να λάβουν το πραγματικό μήνυμα της φετινής 28ης Οκτωβρίου.
Δεν πρόσεξαν ότι για πρώτη φορά το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ δεν απέσπασαν οι στρατιωτικές παρελάσεις, αλλά οι παρελάσεις των ανέργων με τις μαύρες σημαίες.
Και για πρώτη φορά στην ιστορία του επετειακού εορτασμού οι πολίτες που είχαν μαζευτεί για να παρακολουθήσουν την παρέλαση κρατούσαν περισσότερες μαύρες σημαίες παρά γαλανόλευκες και φώναζαν συνθήματα διαμαρτυρίας αντί να χειροκροτούν τους ατυχείς επισήμους.
Οι Έλληνες πολίτες φάνηκαν να βρίσκονται σε απόλυτη σύμπτωση απόψεων και αντιδράσεων με τους Ευρωπαϊκούς λαούς.
Αυτό είναι οπωσδήποτε ενθαρρυντικό.
Το κακό είναι ότι δυστυχώς και οι Έλληνες πολιτικοί μοιάζουν να αδυνατούν να κατανοήσουν την δεινή πραγματικότητα, τα μυνήματα και τις ανάγκες των καιρών, όπως ακριβώς οι κκ Μπράουν και Σαρκοζί την προηγούμενη μέρα (27 Οκτωβρόυ) στον κήπο όπου συμτωματικά συνήθιζε να ρεμβάζει και να εντριφεί στα οικονομικα προβλήματα της εποχής της η εξ ίσου συμπαθής Μαρία Αντουανέτα.

Η συνέχεια στο επόμενο…

Golden boys και Media children.

Η δήλωση του Άλαν Γκρίσμπαν, ότι αδυνατεί να κατανοήσει τον τρόπο με τον οποίο εξελίσσεται η οικονομική πραγματικότητα, ισοδυναμεί με την πανηγυρική ληξιαρχική πράξη θανάτου του σοσιαλδημοκρατικοφιλελεύθερου «οικονομικού θαύματος» των τελευταίων 50 χρόνων.
Ο κ. Γκρίσμπαν υπήρξε, ως γνωστόν ο αδιαμφισβήτητος «γκουρού» της «ελευθερίας των αγορών», ο άνθρωπος που επί δεκαετίες με τις αποφάσεις του κατηύθυνε την εξέλιξη της παγκόσμιας οικονομίας και ένας λόγος του αρκούσε για να αλλάξει την πορεία των ισοτιμιών των νομισμάτων ή τις τάσεις των διεθνών χρηματαγορών.
Ο αρχιτέκτονας του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος αναγνωρίζει ότι αυτός και η θιασώτες του κατασκεύασαν ένα τέρας, το οποίο πλέον δεν μπορούν να προσεγγίσουν θεωρητικά και κατά συνέπεια αδυνατούν να επηρεάσουν πρακτικά.
Είναι επομένως απολύτως φυσιολογικό ότι οι πολιτικοί ηγέτες του πλανήτη, οι περισσότεροι των οποίων είναι αχυρένια δημιουργήματα των μέσων μαζικής ενημέρωσης, με ελάχιστο επιστημονικό ειδικό βάρος, έχουν περιέλθει σε απέραντη αμηχανία.
«Όσοι δεν σκέπτονται, συσκέπτονται», λέει ο λαός. Και πράγματι ουδέποτε στο παρελθόν μέσα σε ένα τόσο μικρό χρονικό διάστημα δεν συντελέσθηκαν τόσο πολλές συσκέψεις πολιτικών ηγετών – και όχι μόνον – με τόσο φτωχά αποτελέσματα.
Είναι κοινό μυστικό ότι οι σύγχρονοι πολιτικοί, στην πλειοψηφία τους «πολιτικοί του σωλήνα», έχουν μειωμένη αντιληπτικότητα, συναποφασίζουν καθυστερημένα και ενεργούν με ημίμετρα, που μοιάζουν με ληγμένα αντιβιοτικά.
Χαρακτηριστικό της απίθανης ανεπάρκειάς τους είναι το «ανέκδοτο» με τον κ. Μπράουν. Πριν από μερικές εβδομάδες ο περίπου πολιτικά ημιθανής πρωθυπουργός της Μεγάλης Βρετανίας έδωσε προς στιγμή την εντύπωση ότι θα αναβίωνε, ως νέος μεσίας την ιστορία της ανάστασης του Λαζάρου (όπου Λάζαρος διάβαζε δυτική οικονομία).
Ο λόγος πολύ απλός. Οι απολύτως αδαείς συνάδελφοί του κρεμάστηκαν πανικόβλητοι στον μετρίων ικανοτήτων οικονομολόγο. Στους τυφλούς ο μονόφθαλμος βασιλεύει. Προς στιγμή και ο ίδιος ο κ. Μπράουν πρέπει να πίστεψε ότι είχε μετενσαρκωθεί σε μάγο Μέρλιν του καπιταλιστικού συστήματος. Έφτασαν λίγες εργάσιμες ημέρες για να διαλύσουν τις φαιδρές φαντασιώσεις εκείνων των συσκέψεων των Σαββατοκύριακων. Οι αγορές έδειξαν ότι δεν εκτιμούν ιδιαίτερα τους μαθητευόμενους μάγους, η δημοτικότητα του κ. Μπράουν επέστρεψε στα φυσιολογικά της επίπεδα και οι Ευρωπαίοι ηγέτες προσγειώθηκαν ανώμαλα στη δεινή πραγματικότητα.
Το πιο απελπιστικό είναι ότι παρότι πλέον οι συσκέψεις γίνονται τις καθημερινές, κάθε μέτρο που λαμβάνεται φαίνεται να φέρνει μηδαμινά έως αρνητικά αποτελέσματα και κάθε δήλωση, που στοχεύει στην στήριξη της ψυχολογίας, δημιουργεί μεγαλύτερη ανησυχία και απαισιοδοξία.
Οι οικονομολόγοι, όπως παραδέχεται ο κ. Γκρίσμπαν, έχουν χάσει το αυγά και τα πασχάλια τους και οι πολιτικοί, όπως αποδεικνύεται από την αντίδραση των αγορών έχουν χάσει την αξιοπιστία τους.
Και αυτό είναι ένας πρόσθετος λόγος απαισιοδοξίας γιατί στη συνείδηση του μέσου πολίτη οι δύο αυτοί παράγοντες (πολιτικοί και οικονομολόγοι), που θεωρητικά είναι οι αρμόδιοι για να λύσουν τέτοιου είδους προβλήματα, έχουν εκ προοιμίου απολύτως απαξιωθεί.
Ο λόγος της καθολικής δυσπιστίας απέναντί τους είναι απλός και απολύτως κατανοητός.
Τα τελευταία χρόνια τις τύχες της οικονομικής και πολιτικής διακυβέρνησης ανέλαβαν να διαχειρισθούν golden boys και media children.
Οικονομολόγοι χωρίς εμπειρία της πραγματικής αγοράς και πολιτικοί χωρίς συμμετοχή στους κοινωνικούς αγώνες.
Κοινός παρανομαστής τους; Ακριβά πτυχία συγκεκριμένης μονόπλευρης γνωστικής εστίασης. Εξειδίκευση στο live in style και προϋπηρεσία στις δεξιώσεις.
Με αυτά τα προσόντα δεν είναι καθόλου περίεργο, που οι αντικειμενικές αξίες υποσκελίσθηκαν από τις λογιστικές αποτιμήσεις, το πολιτικό αισθητήριο από τα δημοσκοπικά ευρήματα και συνακόλουθα η αποτελεσματική πολιτική από την αποτελεσματικότητα της επικοινωνίας.
Το διεθνές πολιτικό κατεστημένο τα τελευταία χρόνια συγκροτείται όλο και περισσότερο από πνευματικά οκνηρούς πολιτικούς και ευφυείς επαγγελματίες επικοινωνιολόγους και image makers.
Οικονομολόγοι και πολιτικοί βγαλμένοι από το ίδιο κοσμοθεωρητικό καλούπι συνεργάσθηκαν αρμονικά όλα αυτά τα χρόνια στη λογική της ελευθερίας της αγοράς και ως εκ τούτου ευθύνονται αλληλεγγύως και εις ολόκληρον για την σημερινή κρίση.
Αυτός είναι ένας βασικός λόγος (όχι βέβαια ο μοναδικός), που τα μέτρα τα οποία εξαγγέλλονται ή λαμβάνονται σε παγκόσμια κλίμακα έχουν επίκεντρο την σωτηρία των χρηματοπιστωτικών μεσαζόντων (golden boys), ενώ θα έπρεπε να στοχεύουν στη σωτηρία της πρωτογενούς παραγωγής και εμπορίας (της κότας, που γεννάει το χρυσό αυγό).
Για τον ίδιο λόγο βεβαίως αυτοί, που καλούνται να σηκώσουν το βάρος της ανοικοδόμησης της ρημαγμένης οικονομίας, οι απλοί πολίτες, ευλόγως αμφιβάλλουν και απαισιοδοξούν.

Η συνέχεια στο επόμενο…